Zetel van overgave

svara 1978

.

.

soms, nee vaak
vraagt mijn tijd
pas op de plaats

momenten
ongewis hoe lang
om het leven te laten

de pijn te rijpen
in stilstand
plaats te nemen

in die ruimte
waarin ík alleen
schijn te passen
.

© svara / 2010

.

klik voor een vergroting twee keer op de foto

.

.

.

.

Advertenties

21 thoughts on “Zetel van overgave

  1. @ Marius
    altijd, gelukkig wel

    @ Jacob
    ontvang de tijd die je nodig hebt ;-)

    @ Laila
    dank je
    tja dat kapsel, het klopt voor mij wel bij de sfeer die ik toen wilde overbrengen
    nu zou ik lekker zwierend haar schilderen als ik het al zou kunnen
    maar dan zou het ook een schilderij zijn met een andere lading
    uit deze tijd

    @ Antoinette
    zo schilder ik niet meer en zou dat ook niet meer zo kunnen vermoed ik
    andere tijden
    van techniek had ik geen kaas gegeten en nu nog niet hoor

    @ Spuit 11
    fijn om te horen :-)

    @ Mark
    en dan ‘als nieuw’ weer verder

    @ Athy
    dank je!!

    groet voor jullie allen en hartelijk dank
    svara

  2. Heel sterk, al helemaal samen met het intrigerende schilderij (waarbij ik dan een beetje afvraag hoe groot ik me dit in werkelijkheid moet voorstellen – op zich hier niet belangrijk hoor, gewoon benieuwd)

    groetjes,
    bert
    (die eigenlijk wat meer zou moeten langskomen hier …)

  3. @ dank je ook voor deze reactie Bert
    25×30 in olieverf
    niet zo groot dus

    ‘meer langskomen’?
    gewoon doen, lekker neuzen, bietje mijmeren over een en ander misschien….
    en een reactie achterlaten is natuurlijk helemaal fijn.

    hartegroet

  4. niet zo groot, maar wel mooi – ik had niet gedacht dat het in olieverf was, eerder acryl of zelfs waterverf – maar op foto komt dat natuurlijk niet helemaal over …

    xje
    bert

  5. Pingback: alleen zijn « Verwoede noten

  6. In de zetel van overgave

    vol van leegte, niet verhoorde gebeden
    de strijd gestreden
    een bloedbad vermeden
    de toekomst hoort toe aan het verleden

    Lenjef

  7. Mooi in woord en beeld: hoe je in het schrijnen van de pijn jezelf kunt vinden, mits je de tijd neemt… dankjewel voor de vreugde van herkenning. Het is net of je me een heldere samenvatting gaf van een vreselijk ingewikkeld boek. Dat is poëzie!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s