Echt waar is overal

.

.

echt-waar-voor-haar.
.
.

bezoek aan haar overgangsbed
van liefdevolle gasten
volgens de overlevering
ooit geleefd

ze wenken en
schenken vertrouwen

om schijnbare grenzen te vervagen
waar het aardse vervliegt
het vervliegende aarden kan
in de droom

van hier naar waar
echt waar voor haar
.
.
.
echt-waar-voor-haar-gespiegeld
©svara / 2oo9
.

.

.

_____________________________________________________________
.
Met mijn aandacht bij haar
.
.
Hemels verlangen

Trage overgang

Op reis in de eeuwigheid

Haar hemelse klank

.

.

.

.

.

Advertenties

22 thoughts on “Echt waar is overal

  1. @ Henk
    Dit gaat niet over geloven maar wat werd verteld in de periode vlak voor het sterven
    Wanneer er momenten waren dat er kennelijk een andere realiteit zich aandiende en dan vooral in de nachten.
    Meer kan ik daar niet over zeggen.

    Over spiegelen is veel te zeggen en te filosoferen
    Hier vond ik het wel op zijn plek
    Welke realiteit is voor wie waar?

    Hartelijke groet en dank je voor je reactie

  2. @ Blewbird
    @ Athy

    Ik kan er niet zoveel over zeggen zoals ik ook al aangaf in mijn reactie aan Henk

    Zoals jij Athy zegt: sterven (en het leven), het is een mysterie

    Ik was heel dicht bij mijn 93-jarige moeder toen haar tijd was gekomen.
    Iedereen ook binnen de naaste familie nam de situatie waar vanuit ieders achtergrond en waarneming maar allen vol respect en verwondering.
    Zo waren het ook mijn interpretaties n.a.v. wat zij aan mij vertelde en de manier waarop ze het vertelde wat ze soms ervoer.

    En ik ben dankbaar dat ik dit op deze manier heb mogen meemaken bij mijn moeder die haar leven helemaal heel bewust, wakker en helder doorleefde tot de laatste minuut.
    Dat maakt je wel wat nederiger wat betreft het denken te weten hoe een en ander precies in elkaar steekt.

    Dus kom ik weer uit bij de titel van dit gedicht.

    Dank jullie met een hartelijke groet
    svara

  3. Heb jarenlang voor mijn zieke vrouw gezorgd. Stond, na jouw gedicht gelezen te hebben, op het punt om je brutaalweg te vragen of jij in vergelijkbare omstandigheden zat, tot ik nu lees dat het met je moeder te maken heeft! Hoe het ook zij, met dat overgangsbed..Onze herinnering houdt onze geliefden hoe dan ook in leven Als gelovige ga ik er zelfs van uit, dat als mensen zich ons niet meer herinneren, er een God is die ons blijft herinneren zoals we op ons best waren. Het is te merken dat ik al oud ben, hé!

  4. @ Joost Tibosch sr

    Dank je voor je reactie
    Als je moeder van 93 jaar sterft is dat ongetwijfeld anders dan dat je je zieke vrouw jarenlang intensief verzorgd hebt voordat ze stierf. Dat lijkt me een hele levenservaring.
    En misschien is het ook bepalend op welke leeftijd iemand afscheid neemt van dit leven op welke manier een en ander daarna voortleeft in de herinnering.

    Ik weet niet of je leeftijd er toe doet als je als gelovige spreek over jouw Gods beleving.
    Iedereen neemt zijn achtergronden en ervaringen mee.
    Voor mij is God een naam die iets dat onbenoembaar is uitdrukt.
    Als mens hebben we immers woorden nodig . Een woord dat een bepaalde gevoelswaarde uitdrukt met daaraan gekoppeld een heel persoonlijke beleving en associaties.
    Vaak nodig om iets een plekje te kunnen geven.
    Dat is niet meer en niet minder dan hoe een ander het beleeft
    Zo heeft iedereen wel een ander woord voor iets dan in essentie gelijk is.
    En zo zal ieder een andere overtuiging hebben.
    En ook hier kom ik zo dan weer bij de titel van dit gedicht uit.

    Met een zonnige groet
    svara

  5. @ Jeemig Annette
    daar zou je zomaar van gaan blozen
    ik vermoed dat ze daar toch niet helemaal goed genoeg voor zijn….
    inmiddels heb ik er zoooooveeeel
    misschien moet ik eens serieus gaan selecteren en dan aan iemand voorleggen
    doodeng dat wel

  6. Was geroerd door je gedicht dat ik nu pas lees. Mijn moeder die op 88 jarige leeftijd overleed, liet mij nog eens duidelijk zien dat we blijkbaar een eigenaardige liefde-haatverhouding hebben met de dood. Soms is het de angst voor, en dan weer de verzoening met de overgang naar het onbekende die laat zien dat er een bijna existentiële onzekerheid bestaat over het levenseinde. Ik spreek over “we” omdat me dat min of meer gerust stelt!
    Om je eigen definiërende en alles bepalende perceptie van de werkelijkheid kun je niet heen. Je kunt je best doen, maar de tragiek van het leven is dat we vooral daar waar het om onze diepste gevoelens gaat, toch min of meer vreemden voor elkaar blijven. Alhoewel jij met je gedichten toch een heel dappere en geruststellende poging doet om de afstand te overbruggen.
    Hartelijke groet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s