Voordat het donkert

© iris 2010

.

.
zelfs de muts is ingepakt
handen gebald, vermoedelijk
kou en veel bureaucratie
moedeloos zou je er van worden
waar liggen zijn roots

zou hij zien
dat het licht elke dag
weer éven langer
ook voor hem
misschien een ander gemoed
zou hij zien
dat de schemer
zich steeds later
bijna ongezien
in het gekwakkel voegt
zou hij nog hoop
ik hoop het zo

dagelijks diezelfde tred
geschuifel door de tijd
kruin zuidwaarts, aan mij voorbij
ik zie het aan en weet het niet
niets van zijn pad niets van zijn ziel
.
.
©svara
29-01-2012

.

.

.

.

.

Advertenties

Beeldenstroom

.

Vandaag is het Gedichtendag 2012 met het thema ‘STROOM’.

Voor deze dag schreef ik een gedicht en heb gevraagd of anderen hier een illustratie bij wilde verzorgen.
Tot mijn vreugde kreeg ik zeer verschillende fraaie creaties toegestuurd die ik allemaal boven het gedicht heb kunnen zetten.
Het voordeel hiervan is dat ik geen keuze hoefde te maken omdat de slideshow stilgezet kan worden en het gedicht in verbinding met elk beeld gelezen kan worden.

Onder het gedicht staan nog een keer alle foto’s.
Wanneer je met de cursor op een foto gaat staan (niet klikken) zie je de naam van degene die deze afbeelding heeft gemaakt of heeft uitgezocht.
(Omdat blijkt dat dit niet voor iedereen lukt….de namen hieronder corresponderen van links naar rechts met de afbeeldingen onder het het gedicht)

Reacties over de verschillende combinaties zijn van harte welkom.

Iris, Antoinette Duijsters, DagEnDauw, Zaaikort, Simen Vrederat, Henk Jonkvorst, Athy van Meerkerk, Marius/afterallart  en Spuit11.
Heel veel dank dat jullie mee hebben willen doen. Top!
En natuurlijk ben ik ook nieuwsgierig wat jullie van elkaars keuze vinden.

_____________________________________________________________________

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.


.

Stroom
.
Bij de eerste impuls van bewust zijn

draait verlangen zijn dimmer
naar vol vermogen.
Mijn netwerk herneemt haar eigen kleur,
gloeit me in verwachting naar de dag.

Verleiding, tomeloze energie sleurt,
giert, trilt onderhuids, van alles los
tot in het puntje van elke zenuw
om die tango te dansen op mijn humus,
dit vruchtbaar verleden dat zich verbeeldt,
in beelden van satijn.

Zij springen hun flitsen van de kruin
naar de hak om voeten te vinden,
slaan het kabbelen over, zo snel
golven, vloeien ze weer
hun eigen weg uiteen.
Laten ‘het beter weten’ voor wat het is.

Niets,

geen stopcontact,
geen snoer.

.

©svara
11-02-2012


.
.

.

.
.
.

Onderweg



.
.
doodgewone gewoonte
platgetreden paden
geen omweg hoeven maken

gewillig
altijd onderweg
eentonigheid

naar nergens heen
valt het waardevolle toeval toe
in al zijn eenvoud

aan het gewone
aan het gangbare
aan het denkbare gaan voorbij
.

©svara/ 2009
.
.
Dit gedicht publiceerde ik eerder onder  een andere titel op het VK-blog.
Nu krijgt het op dit blog een plekje zo aan de vooravond van Gedichtendag 2012 met het thema  STROOM

.

.

.
.

Oproep-gedichtendag-Vervolg

.
.

Doe je mee met een experiment voor GEDICHTENDAG 2012?

(deze oproep plaatste ik een keer eerder)

Ik heb al verschillende afbeeldingen ontvangen waarvoor dank! De diversiteit is zo leuk dat ik er wel meer wil…. (één per persoon )

Nagenoeg altijd plaats ik bij de gedichten een afbeelding.
Regelmatig wordt me gevraagd wat er het eerste was. Negen van de tien keer schrijf ik eerst het gedicht en dan is een afbeelding vinden meestal zo gepiept.

Er zijn blogs die me inspireren door de schoonheid van kunst en waar ik volop geniet van schitterende foto’s, schilderijen, tekeningen, computerkunst of schilderijen van ‘de groten’.

Nu lijkt het me een aardig experiment dat een aantal bloggers de illustratie verzorgen bij een gedicht dat ik schreef voor gedichtendag 2012.

Het thema is ‘STROOM’ en tevens de titel van het gedicht dat ik hieronder plaats.
Wat roept dit gedicht bij je op en welk beeld zou jij daarbij kiezen of indien mogelijk zelf creëren?

Wanneer je het leuk vindt om deze uitdaging aan te gaan mail me dan zo snel mogelijk zodat ik alvast weet met hoeveel afbeeldingen ik rekening mag houden. svara@kpnmail.nl

Woensdag 25 januari om 9.00 uur (liever eerder) zou ik graag alles binnen willen hebben in een bijlage zodat ik het een en ander nog in een blog kan verwerken.

Donderdag 26 januari zal ik het gedicht met alle beelden op het blog publiceren.

beeldenstroom-gedichtendag-2012

 

Ik zie er naar uit.
Hartelijke groet
Svara

________________________________________________________

Stroom
.

Bij de eerste impuls van bewust zijn
draait verlangen zijn dimmer
naar vol vermogen.
Mijn netwerk herneemt haar eigen kleur,
gloeit me in verwachting naar de dag.

Verleiding, tomeloze energie sleurt,
giert, trilt onderhuids, van alles los
tot in het puntje van elke zenuw
om die tango te dansen op mijn humus,
dit vruchtbaar verleden dat zich verbeeldt,
in beelden van satijn.

Zij springen hun flitsen van de kruin
naar de hak om voeten te vinden,
slaan het kabbelen over, zo snel
golven, vloeien ze weer
hun eigen weg uiteen.
Laten ‘het beter weten’ voor wat het is.

Niets,

geen stopcontact,
geen snoer.
.
.
©svara
11-01-2012

.

.

.

.

.

Samenklank

.
.
uit het niets stond hij daar fier
in dat gewijde huis stroomde hij
een waterval over zijn lippen die
deze plek uit vroegere tijden liet leven

zijn hart ademde kennis en passie
vergeten talen vloeiden naadloos
naar klanken van ongekende schoonheid
die indrukwekkende echo’s achterlieten

kracht in slobberige kleding
wist zijn geheim nog even te verhullen
in betovering zongen wij zijn zucht
naar bedwelmend vocht bijeen

onwetend ook van zijn huis
op twee wielen, stuurloos ingepakt
geen steun vond hij bij de Dom
.

©svara
2009/2011
_____________________________________________________



Die Bartholomäuskapelle an der nördlichen Außenseite des Doms in Paderborn wurde durch byzantinische Werkleute erbaut und im Jahre 1017 geweiht. Sie gehörte als Kapelle für festliche Zeremonien zur Pfalzanlage, die Bischof Meinwerk für Kaiser Heinrich II. neu errichten ließ. Das Gewölbe wird von sechs hohen und schlanken Säulen getragen. Es ist in seiner Form in der zeitgleichen Baukunst nördlich der Alpen einzigartig. Unter dem Putz verbergen sich perfekt gemauerte Kuppeln, die aus einzelnen, kreisförmig angelegten und sich verjüngenden Steinreihen bestehen, wie sie zum Beispiel aus den Zisternen von Konstantinopel bekannt sind.
Die Kapitelle gelten als bedeutende Zeugnisse ottonischer Bauplastik.
Eindrucksvoll ist die Akustik: Gesprochenes Wort „überschlägt sich“, Gesang jedoch verhallt im Deckengewölbe und kehrt vielfach verstärkt zurück.

.

.

.

.

.

.

‘Nieuwjaren’ met OBA – 7e strofe

.
7e Strofe
OBA-Nieuwjaarsgedicht 2012

Tien bloggers schrijven samen een gedicht op tien opeenvolgende dagen. Ieder schrijft een strofe in een specifiek rijmschema. De laatste regel vormt  het begin voor de volgende deelnemer.
Hieronder mijn bijdrage. Daaronder het gedicht tot nu toe.
De werktitel is Nieuwjaren
totdat het hele gedicht klaar is en een definitieve titel wordt gekozen. Elke dag zal ik het vervolg toevoegen.

________________________________________________________

.
..
maar één man(vrouw) is moedig, trotseert de berichten van storm en zwaar,
door visie of zal juist dat kwetsbaar kind van nu, met fijngevoelige snaar,
het kleurrijk weelderig wereldtapijt naar harmonie kunnen weven
en levens vormen in dat puntig licht met groots en weids gebaar,
wat een roos en eigenheid laat groeien, bloeien om weer door te geven?

Liefde, daadkracht en bescheidenheid; voor nieuwetijds toveren nog onvoltooid
..
.
.

©svara

_________________________________________________________

Obade 2012

Van een neutrino minder dan miljardste deel
gebakerd in een pak van mensenwoorden,
wat geeft verslindt wat gaf, hoe zo een mond te veel,
als we ook zachte zang en melodie van liefde hoorden.

Een lichtpriem op de kim, we noemen het “begin”
Het eerste woord, een nog onvoltooide zin,
een inzicht dat verdooft, verblindt,
dat je verwart, door jou aanvaard – met tegenzin
het is zo klein, zo teer, het woord dat verbindt.

Er staat wat er staat, begin van een refrein
rijmen is niet mijn ding en bezorgt mij hoofdpijn.
Waarom reageerde ik zo volmondig met “ja, ik doe mee”
leuk het tweede feuilleton, een mooi proefkonijn.
Gelukkig is het nog lang geen tijd voor het resume.

Dus mag het stokje over naar een andere dichter.
Men spreekt van een nieuw jaar, maar ik voel me niets lichter
tussen stapels kranten, tassen, flessen en dozen.
Een beetje bang kijk ik naar de rommel van het verleden: wat ligt er
in het verschiet aan doorns en aan rozen…

Plots denk ik, weet je wat? Een wandeling naar de glasbak is een prima start.
Edoch, ik raak door al deze elegante flessenwerperij niet al te zeer verstard
en beschrijf na gedane zaken het menselijk leed op dit uur van de waarheid.
In Tolbert luidt men reeds de noodklok, met niet te verhullen smart
ziet de mensheid toe hoe het wassende water zich van de moegestreden kering bevrijdt.

Aan de rand van de woeste kolk weerklinkt de holle muziek van vluchtig vermaak
het nieuwe jaar zoekt een eigen geluid, heeft last van de nasmaak
beukt tegen monden die klagen en treuren
mensen vieren waterig feest, spreken in grootspraak
moe van het nieuws en wat er staat te gebeuren

maar één van hen is moedig, trotseert de berichten van storm en zwaar,
door visie of zal juist dat kwetsbaar kind van nu, met fijngevoelige snaar,

het kleurrijk weelderig wereldtapijt naar harmonie kunnen weven
en levens vormen in dat puntig licht met groots en weids gebaar,
wat een roos en eigenheid laat groeien, bloeien om weer door te geven?

Liefde, daadkracht en bescheidenheid; voor nieuwetijds toveren nog onvoltooid
gaat het verrukkelijk geleidelijk gebeuren, als een heuvel die naar boven glooit.
Bij een enkeling begint het, en dan nog één, en dan nog één en dan nog één.
Wachten op de ander, een besluit, het wonder, dat is kostbare tijd vergooid.
Nieuwe jaren beginnen in jezelf, bij elke ademtocht, en dat bij iedereen.

Weg met oud en weg met fout, het schijnsel kan nu eindelijk komen
Dat verbetering vooral ook bij jezelf begint, in aanmerking genomen.
Het mens heeft van nature lief, het paart en het bevalt
De kleur bepaalt het mens zijn niet, het zijn de chromosomen
Het is zijn nageslacht, waarvoor de oudere nu weer zijn vuisten balt

 ’t geeft kracht, onsterf’lijkheid, dat nu nog kirt, maar straks zijn eigen woorden vindt.
ontsnapt aan taal, surfend op het kleinste deeltje, sneller dan het licht geprint

in met pijn doorvlochten rijm, dansend door het schervend glas vol van goede zeden

werd hij nieuw geboren, met de onschuld van een schoongewassen kind

dat verdronk in druppels nieuws, gevallen op de plaat van hier en heden

alwaar de oude ouroboros zich laat bijten, in de staart van zijn verleden.

.
Simen Vrederat
Willm Kalb
Alline
Olijfje
Sjaal/Misja
Maccie/Anja
Svara
Apiedapie
Babbelgoegje
!100-woorden

OBA  Dank voor dit initiatief!

.

.

.