Flashback

.

.

.
wij scheelden meer
dan donker en blond
in die tijd van Puch
en opgestoken haar

jij toupeerde
ik ging sluik
jij in het wit
ik veel later in het zwart
jij ging eerder heen alleen

jouw groene blouse
vierkante blokjes klein
fijn omlijnd door fel oranje
zijde met een vaste sjaal
ik keek nog of ik hem zag

van de week
-zo’n halve eeuw later-
in de grote stad
en vond zo maar
mijn trommeltje

zwart en goud
met vlinders zo zoet
om het verleidelijke
tijdelijk te laten

jij van het aardse groen
ik van het hemelse blauw
kriebelden elkaar vaak
als kind
naar honderd tellen later
.

©svara
27-06-2012
.
.
.

Ontpoppen

.

.

.

.
Maartje Folkeringa/Heer V

.

.

nonchalant de ‘look’
beetje achterdochtig nog
als hij zijn ballast ‘dropt’
meer en meer in het zicht
waarin hij wil verschijnen
doorschijnend
is zijn kwetsbaarheid

weet nog niet
dat ook arrogantie
vertwijfeling verbeeldt

hem boetseert naar een sfeer
rondom azuurblauw water
zuurstof voor zijn aderen
begerig naar de diepte
van het ondoorgrondelijke
de schoonheid van het verleiden
om verleid te worden

een adembeweging in vrijheid
zonder toekomst in het vizier

.

©svara / juni 2012

.

Geïnspireerd door Heer V schreef ik dit gedicht.
Prachtige sculpturen van Maartje Folkeringa zijn te bewonderen in Museum Jan Cunen in Oss t/m 21 oktober 2012.

Het was vanmiddag een mooie sfeervolle  opening van de tentoonstelling in het Museum inclusief een poëzieworkshop.

Delphine Lecombte droeg een aantal gedichten voor, geïnspireerd door het werk van Maartje.
Het was me een groot genoegen om in een gemoedelijk ambiance met haar gesproken te hebben.
Een bijzondere, een pure, een lieve jonge vrouw zonder pretenties. Ik zal haar nooit meer vergeten!

Twee andere gedichten die ik schreef geïnspireerd door de sculpturen van Maartje: Geraakte dame en Confrontatie
.

.

.

Geraakte dame

.

.


Maartje Folkeringa/Dame IX

.

de blik, haar hele zijn
spreekt van het zwijgen
over geworstel, die hunkering
ook naar bling bling

beteuterd kijkt ze terug
naar haar voorland
hoe haar lokken, het geluk,
in de wind meedansten
hoe ze werd getekend
op wereldzeeën aangeland
flanerend in sari’s gehuld
die haar ontluikende welvingen
en haar onschuld nog verhulden

onstuimige ontmoetingen
verdoofden het leven
en lieten hun sporen na
in die hoopvolle stroom

in de tijd
dat ze nog in hem geloofde

.
©svara
juni 2012

.

Geïnspireerd door de Dame IX schreef ik dit gedicht.
Prachtige sculpturen van Maartje Folkeringa zijn te bewonderen in Museum Jan Cunen in Oss t/m 21 oktober 2012.

Een ander gedicht dat ik schreef n.a.v. deze tentoonstelling : Ontpoppen en Confrontatie

.

.

Confrontatie

.


Maartje Folkeringa/Buste Heer V

.

.

schok van herkenning
met zo’n begroeting
die het kind graag weigerde
zonder weet waarom
in zichzelf leefde
met talloze vragen

misschien kwam het
doordat zijn ego
onuitgesproken sprak
dat vanzelfsprekende
zijn oogopslag
doordringend
die dwingende hand
dat geamuseerde trekje
of zijn leeftijd
die niet strookte
met het voorgevoel

hij doet me denken
aan hem van haar
dat loeren, zijn hoop
gericht op elke wang één
met een uitschieter

geen ander die het zag

.

©svara
juni 2012

.
Geïnspireerd door de Buste van Heer V schreef ik dit gedicht.
Prachtige sculpturen van
Maartje Folkeringa zijn te bewonderen in Museum Jan Cunen in Oss t/m 21 oktober 2012. Klik voor een vergroting op de foto.

Een ander gedicht dat ik schreef n.a.v. deze tentoonstelling: Ontpoppen en  Geraakte dame
.

.

Ruimtevaart

.

.
het licht flikkert en flakkert
scheurt landschappen aan flarden
van vierkant tot smalle strepen
laat watergrenzen verdwijnen

zwaluwen vliegen laag
op weg naar vertraging
vertraagt ook de geest
naar lanterfanten

om samenraapsels
te bundelen op vibraties
van een cello en de zon
weer anders zijn werk doet

mijn schaduwkant breekt
als ik besef wat ik niet ben
waar ik ben
in ruimte en tijd
.

.

©svara
18-06-2012
.

.
.
.
.

Moeder

.

.


©iris

.
.
vanuit dezelfde bron
nabij de Maas
sprongen we ooit in de tijd
en werden in bochten gewrongen

soms

zwom ik als een vis
naar mijn midden
als ik rotsen vermoedde
en mezelf niet wilde raken
of mee laten zuigen
in zompige aardse oevers
wanneer afgronden werden gegraven
dieper en dieper in ons bestaan

hoe klein en gebogen ook
door overgave aan de tijd
werd jij groter
ruimer zoals de rivier
zacht en glashelder

door broosheid gesterkt stroomde je
mee op rimpelingen terug naar de bron
in jouw verlangen naar die open zee

we wisten ons weer één

.

©svara
06-06-2012

.

.