Watervlug

 

.

.
plakkerig en gekreukt
met wangen die gloeien
zonder kleerscheuren
is de klus weer geklaard

zij
vol en golvend
rossig koperblond
sproeten
in een amandel witte huid
hij
tenger en opgetogen
ontwapenend
guitig zijn blik in smalle ogen
diep zwarte haren wuift hij weg
met een sierlijk handgebaar
zijn moeder zal ik nooit kennen

– mama ik doe mijn schoenen uit –
– is goed jongen –

ze worden zorgvuldig neergezet
bij een tafelpoot
nog een keer kijkt hij om
naar zijn linkeronderbeen
van een jaar of zes hoog
en huppelt dan opgewekt naar
een sprankelkoele waterstraal

eindelijk gearriveerd

.

©svara
19-07-2012

.

.

Rutger Kopland 1934 – 2012

.

.

.
Geen gezicht, geen handen, geen haar, en altijd…

Geen gezicht, geen handen, geen haar, en altijd
een ander. Het is weer de geur van een vreemde
mantel, zo dichtbij als die geur, maar ook zo
onzichtbaar, ook zo voorbij. Ik kijk naar de hei,

naar de mistige, eenzame berkjes en denk hoe
ik het moet, hoe moet ik het zeggen dat,
ik ben weer gelukkig, weer net zo alleen als
vroeger, ik verlangde, en wist niet naar wie. Ze

had geen gezicht nog, geen haar en geen handen, ze
was altijd een ander, ze rook zo dichtbij maar zo
vreemd, als jij nu. Wie ben je, zeg ik, we hebben

samen een leven al achter de rug en nog moet ik
denken, liefste wie ben je. Ze neemt mijn hoofd
in haar handen en strijkt het haar uit mijn gezicht.

Rutger Kopland

.

uit: 555 gedichten over leven, liefde en dood

.

Ritueel

.

Klik voor vergroting
Het duurt wel even voordat de foto verschijnt

.

.

de zon links
het westen rechts
in een buiging naar
het levendige zuiden
voordat ik me terugtrek
in een cocon van stilte vol
subtiele ruis
totdat ik zit om te zitten
en mijmeringen in ijle
transparante lagen verluchten
klanken kunnen vervagen
van het krijsende jonge kind
gelijk op met vogels
die hun plek opeisen
hun natuurlijke slaap
ook uit de ogen wrijven
en zich net als hij de
dagenraad toe-eigenen

geen oordeel
staat hen in de weg

.

©svara
15-07-2012

.

.

Fluwelen nacht

.

klik voor vergroting

.

tussen een zon en een maan
loop ik ergens rond in de tijd
en denk dat ik nu hier ben

maar wie weet
ben ik zo’n schittering
gelijktijdig dáár
om me te laten vallen
in een wens

onbedacht
onverwacht
nog zonder naam
.

@svara
11-07-2012

.

.

Kees

.

.

klik voor vergroting
.

meteen al vonden we het niks
– dat heb je weleens –
zo’n  blikken bullebak
metaal grijs op dubbele wielen
bijna frontaal voor onze neus
– zonder kinderen –

het vaalgele zonnescherm
rolde soepeltjes naar benee
– best wel handig –
hardgroene flappen vormde
een afgebakend onderkomen
– wat een combi –

een fluororanje netwerk
– tot vierkanten gesmolten –
werd met verve ontrold
– nee toch, wat nu –

lange pinnen in de grond
op de millimeter nauwkeurig
– zeker veel ervaring –
het gat gedicht met staal

en toen
onder het genot van vier ogen
schreed mevrouw Kees gracieus
naar buiten

met haar goudblonde lokken
rekte ze zich bewust zo leek
inspecteerde het geheel
genietend van de ruimte

genoeglijk zitten ze zo gedrieën
in hun vertrouwde hok
– nee het zijn geen Duitsers –
ze zijn wel ongewoon
stil

.

©svara
09 -7-2012

.

.

Zinnenstreling

.

.

©svara

.

.
een soezelsluier naar de hemel
vangt mijn zinnen in dit paradijs

grassprieten wiegen me
als ik hang tussen bomen

de muizengeur vervliegt

hagedissen vlinders krekels
vogels zingen roepen krijsen

vliegen snaaien snoepen mee
zwaluwen vallen in de hitte

poezen jagen honden blaffen
om tot rust te manen

paarden slaan hun staart
met eerlijke spierbundels

en mannen blijven mannen
vrouwen borstelen het haar
.

©svara
09 -07-2012

.

.