Yara

.

.
Yara kind, licht van gewicht
zo transparant als een elfje
blonde haren golven mee
in haar verstilde kwetsbaarheid

haar blik tastend
in ongewis weten

meisje van binnenwerelden
glunderend met roze roesjes
als ik vraag om haar naam
nog eens voor me te dansen
.
.
©svara
09/2013

.

.

Spook in mij

.

Ik word alsmaar nieuwsgieriger
naar die stad onder de tegels.
Het moet haast wel een tempel zijn.
In colonnes lopen ze doelgericht
verstand op nul en elk jaar
smeek ik weer aan de poort
van míjn heilig paradijs:
– stop, tot hier en niet verder –
Ik probeer ze om te kopen
met koperen centen maar
ze hebben andere idealen.
Geniaal.
Ze werken zich in de rondte.
Mijn smeekbedes horen ze niet.
Aan cement heb ik nooit gedacht,
ook ik heb mijn ego-manieren.
Zo mepte ik vanochtend nog
een vlieg aan gort.

©svara
10-09-2013

Geïnspireerd door mijn vorig blog en de reacties daarop: Klik

.

.

Gelijktijdig

.
gevangen wachtte zij
aan de rand van een tyfoon
dood in het grote oog

grenzeloos als hij is

werd tijd overbrugd naar de
andere kant van de aarde
waar haar oma het leven liet

in overgave niet alleen

zoals elke druppel werd opgenomen
in het watergordijn toen zij
in verbondenheid veilig schuilde

 
©svara
08/2013

.

.