In zes woorden – Winter

.

In zes woorden Winter DSC07584 -.

Pijn uit vasthouden trilt ooit uiteen.

.

©svara/14

.

.

Advertenties

15 thoughts on “In zes woorden – Winter

    • @Vrederat
      Ik denk iemand die denkt: als ik alles maar probeer vast te houden me zo klein mogelijk maak en de boel bij elkaar houd dan kan het misschien blijven zoals het is en hoef ik niet te vallen… :-)

  1. Oh ik was te hoopvol dus, want ik dacht vooral aan de pijn die uiteen zou vallen. Dat overkomt me niet vaak dat ik het positiever zie als jij. Dat vind ik ook logischer want dat blad dat kan niks anders en moet dus toch ook vallen. En zeker vanuit het perspectief van de eikenbladroller.

  2. Kokerpijn? Foedraalpijn? Ik heb het over de clergé van een natuurverschijnsel. Het blijft een blad daar kun je niets aan veranderen, maar het ding vergeestelijken, – hoe ver je daar in moet gaan? gaat mij een beetje te ver. Beeld en taal liggen hier héél ver uit elkaar. Het blad mag zich voor mij weer ontrollen, – metaforisch gesproken dan.

    Wat is het toch dat beelden meer spreken dan taal?

    Ik hoef niet de tuin in als ik krimp van de pijn.

    Groet,
    Robert Kruzdlo

  3. Geen pijnboomblad klinisch dood maar winterklaar

    Dat zie ik in het plaatje :-)

    Nu de winter op zich laat wachten bootst iedere boom nog even de symboliek van de onsterfelijke pijnboom na. Alsof Adonis voortijdig uit de onderwereld terug is gekomen en alle stammetjes daardoor groen uitslaan :-)

    • @Marius
      Dank je Marius!
      Je schrijft en verbindt, mooi.
      ‘Geen pijnboomblad klinisch dood maar winterklaar’
      Precies!

      Ik ga er vanuit dat in de mens dezelfde processen werkzaam zijn als in de natuur.
      We hoeven maar naar buiten te kijken en weten welke processen er in ons gaan de zijn.
      Wie kent niet de kriebels in de lente.
      Al in het oude China werd de cyclus in de natuur, de seizoenen in verband gebracht met de cycli in de mens. Worden organen en de verschillende gemoedstoestanden (en meer) in relatie gezien met het ritme in de seizoenen.

      Er zijn altijd mensen die een eeuwige lente willen om te kunnen blijven zomeren. Altijd naar buitengericht zijn.
      De pijnbank van de herfst slaat men het liefste over, het durven vallen, het loslaten, om in de winter de zomer te verteren, te herbronnen.
      Hoe dan ook, ooit zal elk blad (ook een pijnblad in het leven van de mens) zijn werk doen om weer als groentje tevoorschijn te komen :-)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s