Niemandsland

.

als een wolfsjong zingt ze
zo ijl, hoe ze zichzelf verklankt
en net zo licht is zij getint

haar jurk danst alle kleuren
naar een transparante waas
waarin alles wordt opgetild

zijn adem wordt ontnomen
ieder houvast vervliegt van
droom naar werkelijkheid

naar morgen, haar glimlach
wanneer ze verschijnt
aan een keurig gedekte tafel
.

©svara
29.05.14

.

.

 

Grondgedachte

.

Tussen gekalkt wit dwaal ik rond
in een tinteling onder de voeten.

Wanneer de zon het glas oplicht,
de sfeer anders inkleurt, keren
pratende hoofden om en worden
weer vloeiend als welwillend water.

Zacht is de aanraking met keien,
al eeuwen zijn zij gegrond.

.

©svara
14.05.14
.
.