Toekomst

.

Ze weet het niet, in zichzelf verlaten.
Zoekt in hoeken van gedachten
om een enkel woord te vinden.

De essentie die verloren ging
ooit nonchalant weggezet
alsof het een pakhuis betrof.

Haar ogen zuigen zich vast
in het patroon van een vloertegel
en nemen het toeval mee.

Een betekenisvol beeld
in de mengelmoes van brokstukken
waartussen het verleden wordt herkauwd.
.
©svara

.

.

.

.

Millimeterwerk

.

Het universum
mathematisch geordend
schering en inslag

nog ingekapseld
als bevroren beweging
spreekt in het zwijgen

totdat mijn ‘Luister’
niet meer verblindt, te voelen
hoe het in mij zingt.

Vingerwijzingen
hoe te gaan op elk kruispunt
naar het midden toe

in de lawines
de juiste snaar te raken
tussen zon en maan.

Me her-inneren
in het eind der dingen
zonder bla of bla.

.

©svara
17.11.2016

.

.

.

.

Buitenspel

.
Het is zo’n dag van onverwachte warmte.
Zo’n dag van fietsen, de knieën tegen elkaar
één hand vrij om de jurk omlaag te schuiven
op het ritme van lome omwentelingen.

Hij staart me tegemoet op een olifantenpaadje.
Zijn arm maakt een ruim gebaar als hij roept;
’Toe maar, de lucht erin, laat maar waaien’.
Het is smal en het ruikt naar september.

Ik schakel naar het verleden. Versnel. Spring
als een balsemien over de rand van mijn gedachten.
Het gonst. Bijen houden van warme bloemen.
Beide handen aan het stuur. Ik kijk om.

Aangekomen breekt de avondkoelte de dag
op het terras waar een enkeling zich al toedekt
met een deken die lucht en licht verstikt en
waar dood vlees wordt opgediend met oerbrood.

.

©svara
09.2016

.

.

.

.