Top 1000 Prijs de Poëzie

.

Buitenspel

.
Het is zo’n dag van onverwachte warmte.
Zo’n dag van fietsen, de knieën tegen elkaar
één hand vrij om de jurk omlaag te schuiven
op het ritme van lome omwentelingen.

Hij staart me tegemoet op een olifantenpaadje.
Zijn arm maakt een ruim gebaar als hij roept;
’Toe maar, de lucht erin, laat maar waaien’.
Het is smal en het ruikt naar september.

Ik schakel naar het verleden. Versnel. Spring
als een balsemien over de rand van mijn gedachten.
Het gonst. Bijen houden van warme bloemen.
Beide handen aan het stuur. Ik kijk om.

Aangekomen breekt de avondkoelte de dag
op het terras waar een enkeling zich al toedekt
met een deken die lucht en licht verstikt en
waar dood vlees wordt opgediend met oerbrood.

.

©Nell ‘Svara’
09.2016

Prijs de Poëzie: Klik
Dit jaar deden meer dan 6500 gedichten mee.

.

.

.

Vastelaovendj

.
Vastenavond Pieter_van_der_Heyden_1567
.

in elk glas bruist
een prikkel mist
zoet voor verdriet
bitter of bedwelmend
uitbundig is de smaak
van de ommekeer

uit as tot stof
ook zonder kruis

vloeit in elke beker
een druppel zen
om te doen of te laten
in de geur naar maart
met bloesems
als voorbode
.

©Svara
23.02.2020

Vastelaovendj
Vastenavond is de dinsdag voor Aswoensdag en traditioneel het einde van de carnavalsperiode.

Gravure
Vastenavond, Pieter van der Heyden, 1567
Museum Boijmans Van Beuningen

.
.

.

.

 

Kernkracht

 

 

In het omhulsel van de dood
is het stil wanneer hij langzaam
infiltreert in een huid vol overgave.

De vrucht van het verleden
glanst in het licht van nu, om tot stof
tot levendig zaad te verdichten.

Zal ik voortleven in mijn voetafdruk
van alle platgetreden zaden, onwetend weer
hoe krachtig of niets, dat ene in alles is.

Zal ik iets van mijzelf herkennen
in de geur van mos en dauw of mijn klank
in alles dat ooit door mij is aangeraakt.

.

©Svara
416.21.09.13.20
.
.
.

 

 

 

 

 

 

Continuüm

.

.

randloos ruim
nu

doch minuscuul puntig
waar weten van een verleden
en niet weten van een voorland
elkaar ontmoeten

waar herinneringen voor even
verdwijnen en egoïsme
verwachtingen, verlangens ook
gezaaid en diepgeworteld

popelen om opnieuw
het voorland te claimen
om ooit voltooid verleden tijd
te worden in het nu

eindeloos

nu
minuscuul puntig
waar niet weten van een verleden
niet weten van een toekomst
elkaar willen ontmoeten

waar liefde, wijsheid
mededogen ooit gezaaid
en diepgeworteld ook

popelen om een toekomst
op te eisen, te bloeien
in de tegenwoordige tijd

randloos ruim
in het nu

.

©Nell‘Svara’
29.01.2020
Schilderij ‘vrijheid’ 2011
.
.
.
.
.
.