Marion Vos

.

Deze cyclus van vijf gedichten schreef ik in 2019 ter gelegenheid van een fotoproject Het lijden en de kleine Justine van Marion Vos, fotografe en kunstenares uit Oss.
Zesentwintig zelfportretten als verwerking van haar transitie op zesentwintig-jarige leeftijd.
Twee weken geleden overleed ze plotseling op 63-jarige leeftijd.

De foto’s, haar levensverhaal en het balanceren tijdens het schrijven, hebben een onuitwisbare indruk bij me achtergelaten. Het was voor haar vooral belangrijk dat wij (een aantal dichters van Poëzie Podium Oss) ons vrij voelden bij het dichten.

Het gedicht Tweezaamheid is in 2020 opgenomen in de bloemlezing: De grootste intimiteit is het zwijgen. Een initiatief van uitgeverij Gopher.
Deze week heb ik op het cultuurpodium De Groene Engel in Oss, de eerste drie gedichten voorgedragen ter nagedachtenis aan Marion.

Dankjewel Marion voor deze ervaring en voor je vertrouwen.

Tweezaamheid
Obsessies worden ingesnoerd
het absurde beschouwd
van zelfspot tot het ondenkbare.

Als man bouw ik een warrig nest
met de kracht van een opgeheven fallus.
Hij daalt weer neer voor de vrouw in mij
die haar plek opeist.

Op mijn pijnbank wordt geschiedenis
ingewikkeld, achter tralies doorontwikkeld
ik ontaard om pijn niet te verbinden.

Tegendelen schuren, scheuren me uiteen.
Niet te dragen deugdzaamheid
zinkt me dieper in het moeras waar
de moed van Justine wordt gevonden.

Lieve kleine Justine,
mijn poppedein
eindelijk heb ik jou, mijn gedroomd
spiegelbeeld van weleer, gevonden.

Kom, dan vertel ik je
over mijn huis dat mijn thuis niet was
hoe ik verlangde naar een poppenhuis
naar jurkjes met ruches van kant, strikjes
lakschoentjes en een hele wijde petticoat
ik wilde niet als jongen gevangen
maar met rode lippen
wiebelig op hakken van moeder, de vrouw
naar buiten met de mooiste poppenwagen
meneer, mevrouw kijk nou eens naar mijn
evenbeeld, ik werd gisteren al drie jaar
en dit is wat mijn hartje begeert.

Nu zie ik in jou mijzelf weer terug
zo moedig als ik was, hervond ik
dacht jaren dat ik was verlaten
door mijn lieve kleine mij.

Dokter,
bevrijd me uit deze strop.
Nooit meer zal ik een kostuum dragen
want mijn ik laat zich niet vervreemden
ik weet dat u dat weet.

Help mee het kind in mij te bevrijden
schenk me hormonen, neem uw scalpel
want u weet, dat ook ik weet
dat de ziel zich niet laat ontvreemden.

Denkbeelden
Misschien zijn er muisjes
nu ik herboren ben
en pijnlijk ontbaard

of een mooie roze strik van satijn
die in het land van ooit
had moeten schitteren met mij

en komen er ook kaarten
met liefdevolle wensen of
misschien wel een genadeloze punt.

Omdenken
Alleen mijn buitenkant
kennen ze nog als ik ze meeneem
naar het lijden en de kleine lieve Justine

mijn verleden, naar hem
en naar haar, de gedroomde vlechten
het fijne blonde haar.

Ze verstillen
naar kortsluiting in hun hoofd 
waarna ze op kousenvoeten

balanceren op draden tussen
beeld,  gedachten en begrip
zeggen ze.

 

Nell ‘Svara’
2019

.

.

.

.

.

.

.

Levensadem

 

In zijn helblauwe ogen zie ik de afweging.
Is er nog genoeg voor de afstand die de
opgetrokken schouders kunnen dragen
om zijn weg over te steken? De longen zijn
niet langer zijn reddingsboei.

Hij krijgt geen voorrang. Iedere dag is een
beetje meer sterven. Verzet is onmogelijk.
Aan het front van een turbulent leven zijn
beelden van hard tot zacht, vergane glorie
en het verschil, in perfectie vastgelegd.

Onrecht dwingt hem tot sneller inademen
van schaarse zuurstof, wakkert zijn waakvlam
tot felheid wanneer hij spreekt over vrouwen
van wie gevraagd wordt een armlengte afstand
te houden van tastende mannen die hen onteigenen.

Wat blijft is de donkere aarde en het levenslicht
om kleur te ademen tussen zwart en wit, het vuur
van passie te wekken zoals een pioenroos
ook háár cyclus en schoonheid, de zin van
haar bestaan voluit wil en mag doorleven.

© Nell ‘Svara’
14.06.2021

Geïnspireerd door de documentaire ‘Legacy’ over het leven
van Fotograaf Erwin Olaf.
Het uur van de Wolf 06.12.2019
Klik hier voor de docu 

.

.

.

.

Continuüm

Net zoals vorig jaar is er weer een gedicht van mij geselecteerd voor de Bloemlezing: Buiten onze gedachten is geen tijd. Het is een initiatief van de Uitgever Gopher.

Continuüm

Nu, randloos ruim
doch minuscuul puntig
waar weten van een verleden
en niet weten van de toekomst
elkaar ontmoeten

waar herinneringen voor even
verdwijnen en verwachtingen
verlangens, egoïsme ook
ooit gezaaid en diepgeworteld
popelen
om opnieuw het voorland te claimen
om voltooid verleden tijd te worden
in het nu

eindeloos

nu, minuscuul puntig
waar liefde, wijsheid, mededogen ook
ooit gezaaid en diepgeworteld
popelen
om te groeien, bloeien, tot vrucht te rijpen
in de tegenwoordige tijd
randloos ruim

© Nell ‘Svara’

Klik voor vergroting op de afbeelding

 

 

 

‘s-Gravenhage

.

Met een groepje dichters hebben we ons laten inspireren door deze foto.

 

Zo wil de modekoning haar het liefst zien.
Dun van postuur, lange ledematen, een jurk
eigentijds, kort en in de kleur van onschuld
dat past bij een bovenpersoonlijke opdracht.
Doordacht nonchalant met flair gedragen.
De blik ondoorgrondelijk, mondkap onaangepast.

Haar jas met capuchon is aan de prijs en
bolt op door lucht. Voor opwaaiend stof
draagt ze over-knielaarzen. De modieuze tas
is te klein voor losse paperassen. Nonchalant

ondoordacht voor een grote prijs op de drempel
van winterse kilte naar ander leiderschap
loopt ze het gekooide pad door een lens
van formaat naar sjiek blauw met chauffeur
en vult de ruimte met aerosolen.
Informatie houd ze op de achterbank.

Voordat ze haar eindbestemming bereikt
weet ze al dat dunne kniebeschermers
haar niet helpen, de plooien zullen schuren
bij een harde landing.

© Nell ‘Svara’
19.04.2021

.

.

.

.

Tweezaamheid

.

Tweezaamheid is geselecteerd voor de poëziebundel:
De grootste intimiteit is het zwijgen. Het is een initiatief van de Uitgever Gopher.
Dit gedicht (een van de vijf als cyclus) schreef ik in 2019 voor een fotoproject van kunstenares Marion over haar transitie. Helaas ging de presentatie vanwege corona in Harderwijk niet door.

.

Tweezaamheid

Obsessies worden ingesnoerd
het absurde beschouwd
van zelfspot tot het ondenkbare.

Als man bouw ik een warrig nest
met de kracht van een opgeheven fallus.
Hij daalt weer neer voor de vrouw in mij
die haar plek opeist.

Op mijn pijnbank wordt geschiedenis
ingewikkeld, achter tralies doorontwikkeld
ik ontaard om pijn niet te verbinden.

Tegendelen schuren, scheuren me uiteen.
Niet te dragen deugdzaamheid
zinkt me dieper in het moeras waar
de moed voor transitie wordt gevonden.
.

©Nell ’Svara’

Dank je Marion! Het was een bijzondere ervaring om zo toegelaten te worden tot jouw persoonlijk levensverhaal.
.

.

.

.

.

.

Verhitte zomer

 

In het toevluchtsoord van de vrouw is het stil.
De ruimte tussen horen en luisteren is flinterdun.

Vlinders, veelzijdig als de wind, fladderen over en weer.
Het gras is nog groen hier. De klimop zoekt gretig houvast
met voelsprieten die horen noch zien. Een vink zingt.

Onze ruimte wordt kleiner met gesloten deuren en
gefluister in zwoele nachten.
Elke dag loopt de duif zijn pad naar bevrijdend water.
De vrouw duwt een takje terug. De bamboe wuift.

©Nell ‘Svara’

.

.

.

.

.

 

Poëzie in de Branding 2020

.

 

klik voor vergroting

.

In september 2020 zijn zo’n 30 gedichten op palen te lezen aan de vloedlijn in Bergen aan Zee. Er zijn dit jaar 130 gedichten ingestuurd. Ik ben blij verrast dat mijn gedicht ‘Noordzee’ er ook te lezen zal zijn, overigens niet in deze opmaak. Aanvankelijk zou de officiële opening in mei zijn maar in verband met corona is het verplaatst naar 9 september.
.
Thema dit jaar: Noord-Zuid-Verbinding.
Spelregels: niet langer dan 8 regels incl. witregels / titel mag niet hetzelfde zijn als het thema / een regel niet meer dan 28 posities

.

.

.

.