Roze blues

 

Onbekommerd
speelt de wind door
het getoupeerde haar.
Met een zachtgele teil
losjes op haar rechterheup
wuift ze.

Aan een abrikozenboom
helpt ze kleerhangers
de schouders te volgen van
blauw wit groen geblokt
roze wit blauw geruit
met korte mouw.

De man knoopt de knoopjes
en -precies, zoals heel zijn Zijn-
modelleert hij de boorden.

Ontheemd wappert het katoen.
In het kant en de kleur van haar bloes
huist hun gemoed.

 

©svara
20.06.2018

 

 

 

 

Advertenties

Nietig

.
.

Weerloos
wentel ik in de tijd
die zich nauwkeurig
om me heen sluit
op maat van ik

ik
kleiner dan klein
zó klein
dat het universum
er niet voor buigt.

.

©svara
12.06.2018
.
.
.
.
.
.

Tussenin

.

golvend wit tussen veel glas
inkijkjes die het daglicht
moeilijk kunnen verdragen

blonde rosse jonge meisjes
rijen mannen rijpe dames
witte zwanen naast elkaar

©svara
19-11-2010

.

.

Kamperen

 

ze zijn er weer in alle eenvoud
zittend op geel
zij nog even mooi
getoupeerd
hij iets meer kalend
soms tegenover soms naast elkaar
spiegelen zij hun gedachten
in een eigen taal

tegenover hen
wordt een auto gewassen
in het groen
en alles heel precies
-al twee dagen lang-
ingepakt uitgepakt gevouwen
op elkaar gelegd ingepakt
zodat het ook in hun hoofden past

 

svara
17.06.17

Pincet kamperen 2016

 

 

Spiegeling

.
Mijn opa werkte bij de dokter, zijn vader
at van zijn land en jij kookt op jouw manier.
Het is heel wat om te moederen en te werken.

Vissticks eten heb je niet van mij. Jouw vader
hoeft ze niet meer. Zijn moeder bakte ze
elke vrijdag. Verse vis was haar te ingewikkeld.

Ieders binnenkant wordt beroerd naar de tijd.
Elke generatie kijkt met andere ogen.
Wie naar mij kijkt ziet gelijkenis.

Wie mij echt ziet, ziet zijn zelf te midden van zwart wit.
In het beeld dat de muur bij mijn moeder siert
zijn buikgevoelens ontkleurd, de omlijsting verjaard.

.

©svara
20.10.16
.
.
.
.
.

 

Toekomst

.

Ze weet het niet, in zichzelf verlaten.
Zoekt in hoeken van gedachten
om een enkel woord te vinden.

De essentie die verloren ging
ooit nonchalant weggezet
alsof het een pakhuis betrof.

Haar ogen zuigen zich vast
in het patroon van een vloertegel
en nemen het toeval mee.

Een betekenisvol beeld
in de mengelmoes van brokstukken
waartussen het verleden wordt herkauwd.
.
©svara

.

.

.

.