Millimeterwerk

.

Het universum
mathematisch geordend
schering en inslag

nog ingekapseld
als bevroren beweging
spreekt in het zwijgen

totdat mijn ‘Luister’
niet meer verblindt, te voelen
hoe het in mij zingt.

Vingerwijzingen
hoe te gaan op elk kruispunt
naar het midden toe

in de lawines
de juiste snaar te raken
tussen zon en maan.

Me her-inneren
in het eind der dingen
zonder bla of bla.

.

©svara
17.11.2016

.

.

.

.

Buitenspel

.
Het is zo’n dag van onverwachte warmte.
Zo’n dag van fietsen, de knieën tegen elkaar
één hand vrij om de jurk omlaag te schuiven
op het ritme van lome omwentelingen.

Hij staart me tegemoet op een olifantenpaadje.
Zijn arm maakt een ruim gebaar als hij roept;
’Toe maar, de lucht erin, laat maar waaien’.
Het is smal en het ruikt naar september.

Ik schakel naar het verleden. Versnel. Spring
als een balsemien over de rand van mijn gedachten.
Het gonst. Bijen houden van warme bloemen.
Beide handen aan het stuur. Ik kijk om.

Aangekomen breekt de avondkoelte de dag
op het terras waar een enkeling zich al toedekt
met een deken die lucht en licht verstikt en
waar dood vlees wordt opgediend met oerbrood.

.

©svara
09.2016

.

.

.

.

Balanceren

.

De sluwe twijfel
vindt zijn licht terug in de glans
van een zilveren herfstdraad
binnen de horizon van niet weten
en laat zich leiden naar een diepe stilte
voorbij de cirkelboog van tijdelijkheid
waar alle houvast, namen en vormen
niet meer zijn dan dat
en zelfs dat niet.

©svara
25.10.2016

.

.

.

.

Pincet

 
Zij verdwijnt als schoonheid in de nacht en verschijnt
in een nieuwe dag alsof haar hoofdkussen louter lucht was.

Haar gezicht is fijn gelijnd, net zo fijn het haar
tot een hoge toren getoupeerd en gefixeerd met lak.

Zijn haar omsluit z’n schedel als een strakke helm
alsof de nacht zijn binnenwereld heeft opgesloten.
Geen licht kan er doorheen.

Wanneer zij met een spiegel aan het ontbijt verschijnt
kijkt hij even op en fronst zijn voorhoofd.
Vanuit de verte vermoed ik een snorhaartje.

In het zwembad beweegt ze traag en behoedzaam.
De haarklem stevig tegen het achterhoofd, kin omhoog.
Een lichte nevel is haar al teveel.

.
©svara
19.06.16

.

.

.

 

 

 

 

Quirien

 

Waterparels strelen haar wangen
naar nieuwe lichtlijnen die haar
door andere ogen naar vrijheid
naar ruimte ademen, het donkere
achterlaten in een verdwijnpunt.

Haar handen, het aangezicht omhuld
door lichtkracht, een nieuwe huid
getekend naar haar toekomst
naar haar kracht die ze ten diepste
als anker in zich meedraagt.

@svara
12.4.16