Lars

.
Wanneer die nachtelijke ruimte
langzaam uit me wegebt is de
smalte van een gedachtegang als
een donkere schacht zonder lift.
Rechtlijnig meegezogen in de val
stuiter ik en sputter zwakjes tegen.
Even nog is er zicht op het hoofdgeklets
dat zich ongevraagd overal doorheen
wurmt gretig op weg naar een fuik.

Onbevangenheid van het kind
bevangt me met zijn schaterlach
wanneer hij vol vertrouwen springt,
tuimelt, buitelt en opveert na elke val.
In zijn hoofd nog vrij weet hij mij
opnieuw te liften naar ongedwongen
lichtheid in de dag lang voordat school
ons op indringende toon roept – met een
bijtende wind mee – tot een andere orde.

.

©svara
25-03-2013

.
.

Flashback

.

.

.
wij scheelden meer
dan donker en blond
in die tijd van Puch
en opgestoken haar

jij toupeerde
ik ging sluik
jij in het wit
ik veel later in het zwart
jij ging eerder heen alleen

jouw groene blouse
vierkante blokjes klein
fijn omlijnd door fel oranje
zijde met een vaste sjaal
ik keek nog of ik hem zag

van de week
-zo’n halve eeuw later-
in de grote stad
en vond zo maar
mijn trommeltje

zwart en goud
met vlinders zo zoet
om het verleidelijke
tijdelijk te laten

jij van het aardse groen
ik van het hemelse blauw
kriebelden elkaar vaak
als kind
naar honderd tellen later
.

©svara
27-06-2012
.
.
.

Confrontatie

.


Maartje Folkeringa/Buste Heer V

.

.

schok van herkenning
met zo’n begroeting
die het kind graag weigerde
zonder weet waarom
in zichzelf leefde
met talloze vragen

misschien kwam het
doordat zijn ego
onuitgesproken sprak
dat vanzelfsprekende
zijn oogopslag
doordringend
die dwingende hand
dat geamuseerde trekje
of zijn leeftijd
die niet strookte
met het voorgevoel

hij doet me denken
aan hem van haar
dat loeren, zijn hoop
gericht op elke wang één
met een uitschieter

geen ander die het zag

.

©svara
juni 2012

.
Geïnspireerd door de Buste van Heer V schreef ik dit gedicht.
Prachtige sculpturen van
Maartje Folkeringa zijn te bewonderen in Museum Jan Cunen in Oss t/m 21 oktober 2012. Klik voor een vergroting op de foto.

Een ander gedicht dat ik schreef n.a.v. deze tentoonstelling: Ontpoppen en  Geraakte dame
.

.

Moeder

.

.


©iris

.
.
vanuit dezelfde bron
nabij de Maas
sprongen we ooit in de tijd
en werden in bochten gewrongen

soms

zwom ik als een vis
naar mijn midden
als ik rotsen vermoedde
en mezelf niet wilde raken
of mee laten zuigen
in zompige aardse oevers
wanneer afgronden werden gegraven
dieper en dieper in ons bestaan

hoe klein en gebogen ook
door overgave aan de tijd
werd jij groter
ruimer zoals de rivier
zacht en glashelder

door broosheid gesterkt stroomde je
mee op rimpelingen terug naar de bron
in jouw verlangen naar die open zee

we wisten ons weer één

.

©svara
06-06-2012

Uit de bundel
De Maas stroomt uit in een zee van woorden.
Uitgegeven door Poëzie Podium Oss in 2012

.

.

Breekbaar

.


Kruispaal -welke delen zijn gedraaid? © Matassamo Anno

.

.
onvermogen neemt het over
en zegt – bevraag niet –
zoveel al
te veel is reeds gezegd
niet gehoord

wel geraakt
bij die kwetsbare kinderen
die opstonden uit het verleden
zag ik

rest het wachten
op verstilde gedachten
in zwijgen
om te zinken
te laten doet de rest

zonder verdraaiing zonder weerstand
welke wegen ook in ‘t zicht
zodat levenscirkels op hun kruispunten
in stilte magisch kunnen zijn
.

©svara/2012
.
.
.
.
.

.
.

Onmacht door macht

.

.


M.C. Escher
.
.
.
ook ik zou misschien wel bloem willen wezen
die kan zwemmen in water
of een vis die in de aarde kan aarden
een vogel die door de tijd kruipt als mars
en venus kunnen stralen in ieder gelijk
in de lucht gloeien als een vuurvlieg
die zingt zoals Bach het bedoelde

wie zou niet willen overleven
daar waar ieder het zijne mag zijn
kruipen, vliegen, zwemmen, lopen,
hoe , dat is me om het even
ik zou wel in een cirkelgang
zonder middelvingers in hun middelpunt
niemand het centrum van macht

waar kinderen veilig kind mogen zijn
ons voor kunnen leven vanuit hun kracht
.
.
©svara
07-02-2012

.

.

.

.

.

Iris

.



©svara 1980 – Verwachten /olieverf

..
.

zo klein en kwetsbaar
in woorden niet te vatten
hoe jij je woonplaats vond
in dat warme holletje

een bloem in vruchtbaar water
willen wortelen door worstelen
gewiebel en gekriebel
met een krachtige wil

heftig maar fijntjes en subtiel
liet je ons weten dat jij echt wilde

toen je meekeek naar vlinders

die nectar vonden voor de ziel
zag hoe bloemen zich ontvouwden

en op hun tijd sloten wist ik

dat  jij het was wonderlicht
die mij eindeloos liet mijmeren
in de wacht
, tussen wit katoen
toegedekt met hemelsblauw

.

© svara
04-12-2011
.

Klik voor een vergroting twee keer op de afbeelding

.

.

.

.

.