Marion Vos

.

Deze cyclus van vijf gedichten schreef ik in 2019 ter gelegenheid van een fotoproject Het lijden en de kleine Justine van Marion Vos, fotografe en kunstenares uit Oss.
Zesentwintig zelfportretten als verwerking van haar transitie op zesentwintig-jarige leeftijd.
Twee weken geleden overleed ze plotseling op 63-jarige leeftijd.

De foto’s, haar levensverhaal en het balanceren tijdens het schrijven, hebben een onuitwisbare indruk bij me achtergelaten. Het was voor haar vooral belangrijk dat wij (een aantal dichters van Poëzie Podium Oss) ons vrij voelden bij het dichten.

Het gedicht Tweezaamheid is in 2020 opgenomen in de bloemlezing: De grootste intimiteit is het zwijgen. Een initiatief van uitgeverij Gopher.
Deze week heb ik op het cultuurpodium De Groene Engel in Oss, de eerste drie gedichten voorgedragen ter nagedachtenis aan Marion.

Dankjewel Marion voor deze ervaring en voor je vertrouwen.

Tweezaamheid
Obsessies worden ingesnoerd
het absurde beschouwd
van zelfspot tot het ondenkbare.

Als man bouw ik een warrig nest
met de kracht van een opgeheven fallus.
Hij daalt weer neer voor de vrouw in mij
die haar plek opeist.

Op mijn pijnbank wordt geschiedenis
ingewikkeld, achter tralies doorontwikkeld
ik ontaard om pijn niet te verbinden.

Tegendelen schuren, scheuren me uiteen.
Niet te dragen deugdzaamheid
zinkt me dieper in het moeras waar
de moed van Justine wordt gevonden.

Lieve kleine Justine,
mijn poppedein
eindelijk heb ik jou, mijn gedroomd
spiegelbeeld van weleer, gevonden.

Kom, dan vertel ik je
over mijn huis dat mijn thuis niet was
hoe ik verlangde naar een poppenhuis
naar jurkjes met ruches van kant, strikjes
lakschoentjes en een hele wijde petticoat
ik wilde niet als jongen gevangen
maar met rode lippen
wiebelig op hakken van moeder, de vrouw
naar buiten met de mooiste poppenwagen
meneer, mevrouw kijk nou eens naar mijn
evenbeeld, ik werd gisteren al drie jaar
en dit is wat mijn hartje begeert.

Nu zie ik in jou mijzelf weer terug
zo moedig als ik was, hervond ik
dacht jaren dat ik was verlaten
door mijn lieve kleine mij.

Dokter,
bevrijd me uit deze strop.
Nooit meer zal ik een kostuum dragen
want mijn ik laat zich niet vervreemden
ik weet dat u dat weet.

Help mee het kind in mij te bevrijden
schenk me hormonen, neem uw scalpel
want u weet, dat ook ik weet
dat de ziel zich niet laat ontvreemden.

Denkbeelden
Misschien zijn er muisjes
nu ik herboren ben
en pijnlijk ontbaard

of een mooie roze strik van satijn
die in het land van ooit
had moeten schitteren met mij

en komen er ook kaarten
met liefdevolle wensen of
misschien wel een genadeloze punt.

Omdenken
Alleen mijn buitenkant
kennen ze nog als ik ze meeneem
naar het lijden en de kleine lieve Justine

mijn verleden, naar hem
en naar haar, de gedroomde vlechten
het fijne blonde haar.

Ze verstillen
naar kortsluiting in hun hoofd 
waarna ze op kousenvoeten

balanceren op draden tussen
beeld,  gedachten en begrip
zeggen ze.

 

Nell ‘Svara’
2019

.

.

.

.

.

.

.

Het geheim van de gouden bloem

.

Omkeren van licht
is geheim van gouden bloem,
zeggen de ouden.

Toen ik onlangs de verzen in het boek: Het geheim van de gouden bloem herlas wilde ik aantekeningen maken en begon dit spontaan te doen in de vorm van haiku’s. Of ze haiku mogen heten laat ik graag in dat allesomvattende midden.

Ik had er zó veel lol in dat het een uitdaging werd om dát wat ik er van begreep, per hoofdstuk,  zo compact mogelijk op een zo eenvoudige mogelijke manier op papier te zetten in mijn eigen woorden.

Zeventien dagen later was ik ‘klaar’ en had er 161 geschreven.
Een interpretatie, dus allesbehalve een correcte samenvatting van deze oeroude tekst.

Hieronder vind je van elk hoofdstuk een aantal haiku.
Mocht je ze allemaal willen lezen mail me dan of laat je e-mailadres hier achter dan stuur ik ze met alle plezier in een PDF bestand naar je toe.
svara.nell.creemers@gmail.com

Zou je overwegen om het boek te kopen dan raad ik je de vertaling van Thomas Cleary aan.

—————————————————————————————————————

Het geheim van de gouden bloem Het Chinese boek van leven

Deze van oorsprong boeddhistische-taoïstische methode die al eeuwenlang beoefend wordt door de Chinezen is een uiterst krachtige manier om verborgen levenskracht in je wakker te maken.

Het is een weg naar mentale vrijheid door omkeren van het licht.

Het maakt geen verschil of je het ontwaken van de gouden bloem een relatie met God of met de Weg noemt of het aanduidt als de heilige geest, de boeddha-aard of het ware zelf.

De Tau-te tjing zegt:
‘Je kunt iets een naam geven, vast staan de termen niet’

Het geheim van de gouden bloem is een herontdekken van het hemelse of natuurlijk bewustzijn.
Goud staat voor licht, het licht van het bewustzijn zelf.
De bloem voor het bloeien, het opengaan van het licht van bewustzijn.

Bron: Het geheim van de gouden bloem
Het Chinese Boek van Leven
Vertaling: Thomas Cleary
ISBN: 90 215 98779

———————————————————————————————————–

Enkele haku uit de verschillende hoofdstukken

I
In het oog van zaad
kan licht worden omgekeerd,
gedachten vernieuwd.

II
Duisternis door de
omkering verfijnen. Het
licht herstellen.

Het licht omkeren,
is duisternis in licht zien.
Licht in duisternis.

III
Zoek naar de oorsprong
van gedachten en ontdek
de rust in stilstaan

IV
Bewustzijn is stil
en licht, energie is zijn
beroering. Yin-yang.

V
Vindt het potentieel.
Mijdt onverschilligheid of
neutrale leegheid.

VI
Het lichaam gevuld
met zuivere energie
schenkt vitaliteit.

Bij een open geest
zijn geluiden op afstand
en toch glashelder.

VII
Het licht omkeren
is terugblikken naar de bron
alwaar je ook bent.

VIII
Geen dode leegte
maar doelgericht doch zonder
streven op weg zijn.

Denkgewoontes zijn
machtig en vertroebelen
het zelfbewustzijn,

In meditatie
middelpunt bespiegelen.
Alles én leegte.

IX
Waak voor misleiding:
Het touw dat houvast biedt maar
een slang blijkt te zijn.

X
In één oogopslag
spontaan waarnemen dat is
essentie van licht.

Zonder onderscheid
zonder oordeel, zonder ook
maar een gedachte.

XI
Water en vuur zijn
yin en yang, essentie en
leven, lichaam en

bewustzijn, geest en
energie. Deze vallen
in stilte samen.

XII
Elke dag elk uur
elk seizoen heeft zijn cyclus
er is nooit stilstand.

XIII
In eenvoud naar de
wortel door het zuiveren
van hart en denken.

Ononderbroken
helderheid, elixer van
waarachtig leven.

@svara
06.10.13 – 22.10.13

.

.

.

Licht geraakt

.

Nieuwe lagen werden aangeraakt
tussen het bezinksel van weleer.
Fijnlijnig en bijtend als etsend zuur
drong het binnen totdat ze weer zag.

Hun pijnlijke wals zou voor haar
ooit een mededogendans worden.

Nog wat wankel en pips
zonk ze in gelatenheid neer.
De bloeiende berm van haar ziel
wuifde in zachte tinten om haar heen.

©svara
10/08/2013
.
.
.

Ongehoord

..
.

sinds wereldzeeën jullie levens
scheiden ligt verwachting
door tijd en meer vertroebeld
ongegrond tegen weten in

opgediept dobbert het verleden
stevig verankerd in een
andere taal dan dat koffie ooit
dichtbij heeft gesmaakt, bitter

hoe zijn dood jullie harten scheurt
nu hij onvermijdelijk zwijgt
misschien ziet, wie weet
hoe herinneringen uit luchtenruis
te verlichten te her-inneren

.

©svara
06-2013

.

 

.

.

.