Moederbeeld

.

het roodborstje vliegt gedachteloos
fluitend naar zijn spiegelbeeld
de klap verwart voor een kort moment

de zon toont ook mij in volle glorie
en zie hoeveel ik op haar lijk
door andere ogen
hoe haar gedachten nog steeds door
lange levenslijnen in mij doorleven

slechts zijn buitenkant donzig
rood kleeft aan het transparante
om te verwaaien
afdruk en beeltenis vervagen
naar helderheid  in een ogenblik

de vogel bouwt zingend
vol vertrouwen aan de toekomst
een rode veer in zijn bek
.
©svara
11-05-2013

.

.

.

.

Evenbeeld

.

Elke gedachte verkleint in lege uren
van gewaarworden naar gewaar zijn
waarin tegenstellingen door gelijkheid
gelijktijdig in vrijheid willen vallen
in de zetel van gelijkmoedigheid
om onbevangen het leven te spelen
aan elk oordeel te durven sterven en
het ‘andere’ in zichzelf lief te hebben.
.

©svara
17-03-2013
.

Kees

.

.

klik voor vergroting
.

meteen al vonden we het niks
– dat heb je weleens –
zo’n  blikken bullebak
metaal grijs op dubbele wielen
bijna frontaal voor onze neus
– zonder kinderen –

het vaalgele zonnescherm
rolde soepeltjes naar benee
– best wel handig –
hardgroene flappen vormde
een afgebakend onderkomen
– wat een combi –

een fluororanje netwerk
– tot vierkanten gesmolten –
werd met verve ontrold
– nee toch, wat nu –

lange pinnen in de grond
op de millimeter nauwkeurig
– zeker veel ervaring –
het gat gedicht met staal

en toen
onder het genot van vier ogen
schreed mevrouw Kees gracieus
naar buiten

met haar goudblonde lokken
rekte ze zich bewust zo leek
inspecteerde het geheel
genietend van de ruimte

genoeglijk zitten ze zo gedrieën
in hun vertrouwde hok
– nee het zijn geen Duitsers –
ze zijn wel ongewoon
stil

.

©svara
09 -7-2012

.

.

Moeder

.

.


©iris

.
.
vanuit dezelfde bron
nabij de Maas
sprongen we ooit in de tijd
en werden in bochten gewrongen

soms

zwom ik als een vis
naar mijn midden
als ik rotsen vermoedde
en mezelf niet wilde raken
of mee laten zuigen
in zompige aardse oevers
wanneer afgronden werden gegraven
dieper en dieper in ons bestaan

hoe klein en gebogen ook
door overgave aan de tijd
werd jij groter
ruimer zoals de rivier
zacht en glashelder

door broosheid gesterkt stroomde je
mee op rimpelingen terug naar de bron
in jouw verlangen naar die open zee

we wisten ons weer één

.

©svara
06-06-2012

Uit de bundel
De Maas stroomt uit in een zee van woorden.
Uitgegeven door Poëzie Podium Oss in 2012

.

.

Verstrengeld leven

.

.

.

.

hoe verstrengeld toch die levens
altijd zijn er knopen te ontwarren
er is geen weg terug, een troost
ligt in dat zalige zonnig lentelicht
als belofte dat het altijd nieuwe
zich naar een andere toekomst
wil ontvouwen, gedragen door
de herinnering aan puurheid
van liefdeszaden ooit geplant

.

©svara
14-05-2012

.


Klik voor muziek

.

.

.

.

.

.