Spook in mij

.

Ik word alsmaar nieuwsgieriger
naar die stad onder de tegels.
Het moet haast wel een tempel zijn.
In colonnes lopen ze doelgericht
verstand op nul en elk jaar
smeek ik weer aan de poort
van míjn heilig paradijs:
– stop, tot hier en niet verder –
Ik probeer ze om te kopen
met koperen centen maar
ze hebben andere idealen.
Geniaal.
Ze werken zich in de rondte.
Mijn smeekbedes horen ze niet.
Aan cement heb ik nooit gedacht,
ook ik heb mijn ego-manieren.
Zo mepte ik vanochtend nog
een vlieg aan gort.

©svara
10-09-2013

Geïnspireerd door mijn vorig blog en de reacties daarop: Klik

.

.

Netwerken

.
op ruimteschip aarde
fragiel en flinterdun verpakt
worden levenslijnen
in mijn sterrenstof verdiept
schenken me vleugels
waardoor ik leef en besta
als een sterrenwaaier
in stof uit niets
leren mieren ons hoe steden
te bouwen voor de toekomst

.

©svara
09/2013