Op zijn retour

.

.


©svara

.
.

nog twee uur voor de boeg
via een zijspoor
met één euro twintig extra

maar dan krijg je ook wat
onbehaaglijk schuin zonder bocht
door vele tunnels genoeg te zien
koolzwart zijn ze al, die ogen
en toch moet die penseel
ten koste van, bibberend
met af en toe een schok
een uitschieter vanjewelste
maar ach dat maakt niet uit
ze heeft tien vingers en al
dat vocht op een grauwe tong
uiteindelijk heb je dan ook wat

rode tanden
en
een iets te grote mond

de vrouw er tegenover
gniffelt naar de man
maar hij gluurt liever
onafgebroken
naar dat veel jonger ding
onopvallend hoopt hij
dat zie je

dat nét te snel wegkijken
of die interessante blik omhoog

betrapt
zij geniet
hij weet dat

of blind ziet het niet
haar vingermoves
zijn veel interessanter
dan die te korte plissérok
natuurlijk van zijn vrouw
vele zilverringen aan witte vingers
haast niet te onderscheiden
van de nagellak parelmoer
lichter dan haar ontblote tanden
die ik even spot
tussen zalmkleur
bij haar onderdrukte geeuw
.
.
©svara
03-01-2012

.

.

.

.

Advertenties

Retourtje

.

.

even was er die twijfel om hier
te blijven staan met zicht op
die Engelsman met decolleté
het goud op zaterdagavond laat
waar zij zaten tussen flessen vocht
alleen maar mannen
op weg naar een party
een lange trein tjokvol geen
doorkomen aan op het balkon
waar ik mocht zitten

– wat ’n geluk-

op een ronde stalen buis
in een rij hingen zij ook
voor de plee en werden neuzen
geprikkeld onontkoombaar
beslagen ruiten op de grond
loerende blikken veel geklets
maar vooral veel benen wijd
om broeken op te houden

de hoofdstand op scherp
anders dan de ochtend

toen dreadlocks meedeinden
een boek ‘Olande’ losjes in zijn hand
jong voorhoofd dat éénmaal fronste
en zijn onderkaak verstarde
naar rechts omhoog en werd de nek
gerekt om er nog beter
iets in te herkennen
een plaatsnaam misschien
verder bleef het stil
geen seinstoring deze keer

– wat ’n geluk –

ogen van zijn lief gericht op oneindigheid
door voorbijsnellende bruggen heen
haar dromen niet verstoord
af en toe maar gebaarde ze
alles wat ze zag scheen rechttoe en rechtaan
misschien was zij wel meer van het ronde
in het eindeloze draaide ze pirouetjes
en maakte vele snorren met haar haar

mijn hoofdstand weer op nul
nergens meer gevaar

.

©svara
11-12-2012

.

.

.

.

Met de trein van 3 over 9

 

.

.

.
.
een peuter in mijn neus
likt
kauwt
kijkt

harige benen

vaders dollen met hun kroost en mama’s praten

kopt de metro

tegenpolen lijken toch wel op elkaar

even gezellig snuiven in de lift

gezien op de valreep
staand in vertraging
om dol van te worden

vrouwen praten
zich terug in de tijd
mijmer ik en lik
mijn eigen wonden
naar huis

.
©svara /2010

.

Schilderij: Alexy Kouchnarenko
Met dank aan Spuit 11 die dit schilderij voor mij uitzocht bij dit gedicht 

Dit blog sluit aan bij Assykes schrijfopdracht – als je trein te laat is

.

.

.

.

.