Marion Vos

.

Deze cyclus van vijf gedichten schreef ik in 2019 ter gelegenheid van een fotoproject Het lijden en de kleine Justine van Marion Vos, fotografe en kunstenares uit Oss.
Zesentwintig zelfportretten als verwerking van haar transitie op zesentwintig-jarige leeftijd.
Twee weken geleden overleed ze plotseling op 63-jarige leeftijd.

De foto’s, haar levensverhaal en het balanceren tijdens het schrijven, hebben een onuitwisbare indruk bij me achtergelaten. Het was voor haar vooral belangrijk dat wij (een aantal dichters van Poëzie Podium Oss) ons vrij voelden bij het dichten.

Het gedicht Tweezaamheid is in 2020 opgenomen in de bloemlezing: De grootste intimiteit is het zwijgen. Een initiatief van uitgeverij Gopher.
Deze week heb ik op het cultuurpodium De Groene Engel in Oss, de eerste drie gedichten voorgedragen ter nagedachtenis aan Marion.

Dankjewel Marion voor deze ervaring en voor je vertrouwen.

Tweezaamheid
Obsessies worden ingesnoerd
het absurde beschouwd
van zelfspot tot het ondenkbare.

Als man bouw ik een warrig nest
met de kracht van een opgeheven fallus.
Hij daalt weer neer voor de vrouw in mij
die haar plek opeist.

Op mijn pijnbank wordt geschiedenis
ingewikkeld, achter tralies doorontwikkeld
ik ontaard om pijn niet te verbinden.

Tegendelen schuren, scheuren me uiteen.
Niet te dragen deugdzaamheid
zinkt me dieper in het moeras waar
de moed van Justine wordt gevonden.

Lieve kleine Justine,
mijn poppedein
eindelijk heb ik jou, mijn gedroomd
spiegelbeeld van weleer, gevonden.

Kom, dan vertel ik je
over mijn huis dat mijn thuis niet was
hoe ik verlangde naar een poppenhuis
naar jurkjes met ruches van kant, strikjes
lakschoentjes en een hele wijde petticoat
ik wilde niet als jongen gevangen
maar met rode lippen
wiebelig op hakken van moeder, de vrouw
naar buiten met de mooiste poppenwagen
meneer, mevrouw kijk nou eens naar mijn
evenbeeld, ik werd gisteren al drie jaar
en dit is wat mijn hartje begeert.

Nu zie ik in jou mijzelf weer terug
zo moedig als ik was, hervond ik
dacht jaren dat ik was verlaten
door mijn lieve kleine mij.

Dokter,
bevrijd me uit deze strop.
Nooit meer zal ik een kostuum dragen
want mijn ik laat zich niet vervreemden
ik weet dat u dat weet.

Help mee het kind in mij te bevrijden
schenk me hormonen, neem uw scalpel
want u weet, dat ook ik weet
dat de ziel zich niet laat ontvreemden.

Denkbeelden
Misschien zijn er muisjes
nu ik herboren ben
en pijnlijk ontbaard

of een mooie roze strik van satijn
die in het land van ooit
had moeten schitteren met mij

en komen er ook kaarten
met liefdevolle wensen of
misschien wel een genadeloze punt.

Omdenken
Alleen mijn buitenkant
kennen ze nog als ik ze meeneem
naar het lijden en de kleine lieve Justine

mijn verleden, naar hem
en naar haar, de gedroomde vlechten
het fijne blonde haar.

Ze verstillen
naar kortsluiting in hun hoofd 
waarna ze op kousenvoeten

balanceren op draden tussen
beeld,  gedachten en begrip
zeggen ze.

 

Nell ‘Svara’
2019

.

.

.

.

.

.

.

Quirien

 

Waterparels strelen haar wangen
naar nieuwe lichtlijnen die haar
door andere ogen naar vrijheid
naar ruimte ademen, het donkere
achterlaten in een verdwijnpunt.

Haar handen, het aangezicht omhuld
door lichtkracht, een nieuwe huid
getekend naar haar toekomst
naar haar kracht die ze ten diepste
als anker in zich meedraagt.

@svara
12.4.16

 

 

 

Meisje van 14

.

Elke dag het hoofd gebogen
haar onschuld in stilte gedragen
in een vernederende emmer
gevuld met gewassen huid.

Tussen de chambrettes wordt het
geschaamde bespied door de non
zwart omhuld en opgeblazen

handen in de oksels, ellebogen voor
haar afgeplatte boezem met mouwen
die dagen naar hun einde stropen.

Wraak, gedachten nog in broze
wakkerheid, smaken reeds zo zoet
als het snoep dat ze elke woensdag
mag kopen voor een dubbeltje.

.

© svara
2010/in 2016 herschreven

.

.

Verdenking

.

De plooirok van mijn grote zus
mag ik verknippen
voor mijn eerste creatie
een jurk met gehaakte mouwen.

Donkerrood gemêleerd
geweven van superfijne wol
tot net boven de knie
om nog te groeien naar korter.

Achter kastdeuren zonder slot
hangt hij voor het oog van jaloezie
wordt wat mijn eigen is verknipt,
achterbaks, met een botte schaar.

Door het donkere gordijn
van jaloersmakend lang en golvend
haar zie ik hoe het mooiste meisje
van de klas mijn blik vermijdt.

.

© svara
2012/in 2016 herschreven

.

.

 

Wees stil

.

Twee aan twee in de rij
op de korte sokjes wandel dag
Signal tandpasta binnen handbereik
en…op een andere slimme plek
één Belinda light

menthol, meiden gegiechel
puberbenen over elkaar.
Stoere buikspanning voor
het onbereikbare in de verte.
Hij, met zijn Puch.

Bij het varkenskot staat
een rood nonnenhoofd
met handen in de zij.
– Je zult het leren jij
maak schoon en wees stil –

.

©svara
2012/2016

.

.

 

In de kost

.

Onbevangenheid achtergelaten
waar achterdocht haar intrede deed
bij nonnen die hunkerden naar het licht
zich versluierden en geruisloos
voorbij scheerden als vrome bewakers
van wat onschuldig was.

Brutale strengheid ongepaste
nieuwsgierigheid neusde in naam van
dat huis ‘het heilige hart’ verborgen
met het vrouwelijk schoon achter een
wit plastic front, priemende ogen onder
het derde oog, in het aangezicht van ‘God’.

Het kind streed haar eigen strijd
onbesuisd onbewust
binnen dikke muren van schijnveiligheid
en kwetste uit kwetsbaarheid

.

©svara
herschreven januari 2016

.

.

 

Terugwerkende kracht

.
Als het moest bevocht ze de weg
naar haar hart, rebels, op het lijf
geschreven, passend bij haar kleding.

Zij de snotaap van haar ouders
het opgewonden hormonenspel mee
huppelend in uitgelopen mascara.

Geen andere spiegel werd haar deel
dan een gezicht en een pantoffel
van kalfsleer in zijn hand.

Met terugwerkend inzicht vermoed ik
een opgestoken duim achter de strengheid
van de vader die ik toen zag.

.

©svara
22.01.16

.

.

.