Spook in mij

.

Ik word alsmaar nieuwsgieriger
naar die stad onder de tegels.
Het moet haast wel een tempel zijn.
In colonnes lopen ze doelgericht
verstand op nul en elk jaar
smeek ik weer aan de poort
van míjn heilig paradijs:
– stop, tot hier en niet verder –
Ik probeer ze om te kopen
met koperen centen maar
ze hebben andere idealen.
Geniaal.
Ze werken zich in de rondte.
Mijn smeekbedes horen ze niet.
Aan cement heb ik nooit gedacht,
ook ik heb mijn ego-manieren.
Zo mepte ik vanochtend nog
een vlieg aan gort.

©svara
10-09-2013

Geïnspireerd door mijn vorig blog en de reacties daarop: Klik

.

.

Fossiel

.
ruw
stevig en robuust
zijn uiteinden prikkelen
een rozet fijn gevormd
wijst de wijsvinger een pad
blind en voorzichtig tastend
op het dak van duizenden tunnels
verbind ik me met het grauwe steen

poreus
de geur, het gruis
wordt gretig opgenomen
in die diepe levenslijnen
door beide handen ingepalmd
vergane tijden in het heden die
voor onbepaalde tijd door knoestig
ademend oerbot worden voortgedragen

.

©svara
31-05-2013
.
.

Geestdrift

.

©svara Geestdrif-20-04-2013klik voor grotere afbeelding

.

nog samengebalde geestdrift
eindelijk op weg
naar hun bezielende dans
vrij van gedachten
beweegt mijn lente mee
.

©svara
20-04-13
Helaas heb ik geen invloed op het verschijnen van  advertenties die af en toe op mijn blogs verschijnen, tenzij ik er voor ga betalen.

.
.
.

Voeten in de aarde

.

Deze diashow vereist JavaScript.

©svara/2012

.
aards en oer, het is zo stil hier
tussen spitse rotspunten
gelaagd van wit naar donker geel
met scherpe randen roestig rood
die de hemel diepblauw kleuren

warm het zand, zacht en fijn
in sporen van vervlogen tijden
waar een kind van nu gretig graait
in pigmenten om zijn eigen
droomschilderingen te maken

structuren die als haren uitwaaieren
door het water in gedachtentijd mee
vloeiend met een zijdezacht penseel
knoesten en worteltakken getint
als nagels aan mijn voet gelakt
in dieprood oker
.
.
©svara
14-08-2012

.

.

Samenklank

.
.
uit het niets stond hij daar fier
in dat gewijde huis stroomde hij
een waterval over zijn lippen die
deze plek uit vroegere tijden liet leven

zijn hart ademde kennis en passie
vergeten talen vloeiden naadloos
naar klanken van ongekende schoonheid
die indrukwekkende echo’s achterlieten

kracht in slobberige kleding
wist zijn geheim nog even te verhullen
in betovering zongen wij zijn zucht
naar bedwelmend vocht bijeen

onwetend ook van zijn huis
op twee wielen, stuurloos ingepakt
geen steun vond hij bij de Dom
.

©svara
2009/2011
_____________________________________________________



Die Bartholomäuskapelle an der nördlichen Außenseite des Doms in Paderborn wurde durch byzantinische Werkleute erbaut und im Jahre 1017 geweiht. Sie gehörte als Kapelle für festliche Zeremonien zur Pfalzanlage, die Bischof Meinwerk für Kaiser Heinrich II. neu errichten ließ. Das Gewölbe wird von sechs hohen und schlanken Säulen getragen. Es ist in seiner Form in der zeitgleichen Baukunst nördlich der Alpen einzigartig. Unter dem Putz verbergen sich perfekt gemauerte Kuppeln, die aus einzelnen, kreisförmig angelegten und sich verjüngenden Steinreihen bestehen, wie sie zum Beispiel aus den Zisternen von Konstantinopel bekannt sind.
Die Kapitelle gelten als bedeutende Zeugnisse ottonischer Bauplastik.
Eindrucksvoll ist die Akustik: Gesprochenes Wort „überschlägt sich“, Gesang jedoch verhallt im Deckengewölbe und kehrt vielfach verstärkt zurück.

.

.

.

.

.

.