Spook in mij

.

Ik word alsmaar nieuwsgieriger
naar die stad onder de tegels.
Het moet haast wel een tempel zijn.
In colonnes lopen ze doelgericht
verstand op nul en elk jaar
smeek ik weer aan de poort
van míjn heilig paradijs:
– stop, tot hier en niet verder –
Ik probeer ze om te kopen
met koperen centen maar
ze hebben andere idealen.
Geniaal.
Ze werken zich in de rondte.
Mijn smeekbedes horen ze niet.
Aan cement heb ik nooit gedacht,
ook ik heb mijn ego-manieren.
Zo mepte ik vanochtend nog
een vlieg aan gort.

©svara
10-09-2013

Geïnspireerd door mijn vorig blog en de reacties daarop: Klik

.

.

Fossiel

.
ruw
stevig en robuust
zijn uiteinden prikkelen
een rozet fijn gevormd
wijst de wijsvinger een pad
blind en voorzichtig tastend
op het dak van duizenden tunnels
verbind ik me met het grauwe steen

poreus
de geur, het gruis
wordt gretig opgenomen
in die diepe levenslijnen
door beide handen ingepalmd
vergane tijden in het heden die
voor onbepaalde tijd door knoestig
ademend oerbot worden voortgedragen

.

©svara
31-05-2013
.
.

Geestdrift

.

©svara Geestdrif-20-04-2013klik voor grotere afbeelding

.

nog samengebalde geestdrift
eindelijk op weg
naar hun bezielende dans
vrij van gedachten
beweegt mijn lente mee
.

©svara
20-04-13
Helaas heb ik geen invloed op het verschijnen van  advertenties die af en toe op mijn blogs verschijnen, tenzij ik er voor ga betalen.

.
.
.

Hoekhuis in een samenleving

.
Niet alleen ik genoot
van deze eerste lentedag
neem nou die jongens
die de rododendrons weer
probeerden te verbouwen
tot hutten
– takkenherrie –
of de nieuwe buurvrouw die
haar longen leegde over de schutting
– ik wist niet dat ze zo veel rookte –
een crossmotormeneer wilde op
het fietspad weer even kicken
– het voorwiel waarschijnlijk in de hoogte –
lachende kinderen
dreinende kinderen in de speeltuin
ongeduldige honden die niet
in de zandbak mochten
een groep mannen en vrouwen
met hun keffende viervoeters in alle maten
– die ongeduldige luide commando’s negeerden –
de piloot van het brommende pleziervliegtuig
bofte maar met die wolkeloze hemel
een enthousiaste vader rende zich buiten adem
– zijn kind  voor het eerst zonder zijwieltjes –
sterke verhalen trokken voorbij
– het vervolg liet zich raden –
jongeren net uit hun kater opgestaan
met hormonen in de bloei van hun leven
– natuurlijk met schelle muziek zonder bastonen –
en dan die voorbijfietsende moeder
die nog net kon schreeuwen
dat hij moest afremmen
– hij schijnt nooit te luisteren –
het was een ideale dag voor
snelle auto’s met afstandsbediening
– geen klereherrie in eigen achtertuin –
ook de sportieve buurman met de
ritmisch stuitende basketbal werd
uitgelaten door dit weer
en nam zijn kinderen hierin mee
in de verte een bladblazer
een ambulance op weg naar ellende
en met enige regelmaat was daar
de zware rochel van een Harley Davidson
– een flanerende krasse knar? –
een mooie eerste lentedag dus
vol dankbaarheid
voor die eigen stek zonder inkijk
in een land zonder oorlog
alle bomen in de knop
genieten in een lekkere stoel
in de sfeer van een goed glas wijn
met gakkende ganzen
zwevende meeuwen
krijsend soms
– ik begreep de opwinding niet –
flirtende eenden
zingende vogels
zoals die ene fluitende man
– vandaag overigens niet gehoord –
eindelijk
eindelijk was hij daar
die hoopvolle verwarmende lentezon
op mijn witte winterbast
en werd het stil
in en om me heen
toen die eerste vlinder
zo geel als de narcis
mijn volle aandacht nam.
.
.

©svara
07-04-2013

.

.