Zonnewende

.


Dansende vrouw /Ernst Ludwig Kirchner 1880-1938/ Collectie Stedelijk Museum Dansende vrouw /Ernst Ludwig Kirchner 1880-1938/ Collectie Stedelijk Museum

.

oh zonnewende
in het vuur van
midzomerse zwoelheid
zal ik jouw gemoed dansen

met een knipoog

naar de langste nacht
zijn diepste verlangen
dat nu
in het volle licht wil geleefd

.

©svara
21-06-2013
.
Zonnewende / 07.04 uur

.

.

.

Lustig hof

 

.

Deze diashow vereist JavaScript.

©svara

.

hete zinderende lucht
ontsluit vergeten sferen
van leven op blote voeten
en zalige lome lusten
die zich voegen in de dag
laten slenteren met flair
willen bruisen in de nacht

het geheim huist in het blauw
waarin mistroostigheid
vederlicht wordt opgetild
uitgewaaierd tot niets
onder een strakke zonnehemel
die de zinnen weet te prikkelen
laat voelen hoe scheppend leven
in alles gedijt en verleidt tot
het ultieme in sterrennachten

licht om te koesteren
weer op weg naar noord
wanneer wolkenrollen
op grenzen verdichten
zich trapsgewijs plooien
naar het kille vlakke land
met andere zwoele nachten

.

©svara
01-08-2012

.

.

Watervlug

 

.

.
plakkerig en gekreukt
met wangen die gloeien
zonder kleerscheuren
is de klus weer geklaard

zij
vol en golvend
rossig koperblond
sproeten
in een amandel witte huid
hij
tenger en opgetogen
ontwapenend
guitig zijn blik in smalle ogen
diep zwarte haren wuift hij weg
met een sierlijk handgebaar
zijn moeder zal ik nooit kennen

– mama ik doe mijn schoenen uit –
– is goed jongen –

ze worden zorgvuldig neergezet
bij een tafelpoot
nog een keer kijkt hij om
naar zijn linkeronderbeen
van een jaar of zes hoog
en huppelt dan opgewekt naar
een sprankelkoele waterstraal

eindelijk gearriveerd

.

©svara
19-07-2012

.

.

Ritueel

.

Klik voor vergroting
Het duurt wel even voordat de foto verschijnt

.

.

de zon links
het westen rechts
in een buiging naar
het levendige zuiden
voordat ik me terugtrek
in een cocon van stilte vol
subtiele ruis
totdat ik zit om te zitten
en mijmeringen in ijle
transparante lagen verluchten
klanken kunnen vervagen
van het krijsende jonge kind
gelijk op met vogels
die hun plek opeisen
hun natuurlijke slaap
ook uit de ogen wrijven
en zich net als hij de
dagenraad toe-eigenen

geen oordeel
staat hen in de weg

.

©svara
15-07-2012

.

.

Kees

.

.

klik voor vergroting
.

meteen al vonden we het niks
– dat heb je weleens –
zo’n  blikken bullebak
metaal grijs op dubbele wielen
bijna frontaal voor onze neus
– zonder kinderen –

het vaalgele zonnescherm
rolde soepeltjes naar benee
– best wel handig –
hardgroene flappen vormde
een afgebakend onderkomen
– wat een combi –

een fluororanje netwerk
– tot vierkanten gesmolten –
werd met verve ontrold
– nee toch, wat nu –

lange pinnen in de grond
op de millimeter nauwkeurig
– zeker veel ervaring –
het gat gedicht met staal

en toen
onder het genot van vier ogen
schreed mevrouw Kees gracieus
naar buiten

met haar goudblonde lokken
rekte ze zich bewust zo leek
inspecteerde het geheel
genietend van de ruimte

genoeglijk zitten ze zo gedrieën
in hun vertrouwde hok
– nee het zijn geen Duitsers –
ze zijn wel ongewoon
stil

.

©svara
09 -7-2012

.

.

Zinnenstreling

.

.

©svara

.

.
een soezelsluier naar de hemel
vangt mijn zinnen in dit paradijs

grassprieten wiegen me
als ik hang tussen bomen

de muizengeur vervliegt

hagedissen vlinders krekels
vogels zingen roepen krijsen

vliegen snaaien snoepen mee
zwaluwen vallen in de hitte

poezen jagen honden blaffen
om tot rust te manen

paarden slaan hun staart
met eerlijke spierbundels

en mannen blijven mannen
vrouwen borstelen het haar
.

©svara
09 -07-2012

.

.