Quirien

 

Waterparels streelden haar wangen
naar nieuwe lichtlijnen die haar
door andere ogen naar vrijheid
naar ruimte ademden, het donkere
achterlieten in een verdwijnpunt.

Haar handen, het aangezicht omhuld
door lichtkracht, een nieuwe huid
getekend naar haar toekomst
naar haar kracht die ze ten diepste
als anker in zich meedraagt.

@svara
12.4.16

 

 

 

Meisje van 14

.

Elke dag het hoofd gebogen
haar onschuld in stilte gedragen
in een vernederende emmer
gevuld met gewassen huid.

Tussen de chambrettes wordt het
geschaamde bespied door de non
zwart omhuld en opgeblazen

handen in de oksels, ellebogen voor
haar afgeplatte boezem met mouwen
die dagen naar hun einde stropen.

Wraak, gedachten nog in broze
wakkerheid, smaken reeds zo zoet
als het snoep dat ze elke woensdag
mag kopen voor een dubbeltje.

.

© svara
2010/in 2016 herschreven

.

.

Verdenking

.

De plooirok van mijn grote zus
mag ik verknippen
voor mijn eerste creatie
een jurk met gehaakte mouwen.

Donkerrood gemêleerd
geweven van superfijne wol
tot net boven de knie
om nog te groeien naar korter.

Achter kastdeuren zonder slot
hangt hij voor het oog van jaloezie
wordt wat mijn eigen is verknipt,
achterbaks, met een botte schaar.

Door het donkere gordijn
van jaloersmakend lang en golvend
haar zie ik hoe het mooiste meisje
van de klas mijn blik vermijdt.

.

© svara
2012/in 2016 herschreven

.

.

 

Wees stil

.

Twee aan twee in de rij
op de korte sokjes wandel dag
Signal tandpasta binnen handbereik
en…op een andere slimme plek
één Belinda light

menthol, meiden gegiechel
puberbenen over elkaar.
Stoere buikspanning voor
het onbereikbare in de verte.
Hij, met zijn Puch.

Bij het varkenskot staat
een rood nonnenhoofd
met handen in de zij.
– Je zult het leren jij
maak schoon en wees stil –

.

©svara
2012/2016

.

.

 

In de kost

.

Onbevangenheid achtergelaten
waar achterdocht haar intrede deed
bij nonnen die hunkerden naar het licht
zich versluierden en geruisloos
voorbij scheerden als vrome bewakers
van wat onschuldig was.

Brutale strengheid ongepaste
nieuwsgierigheid neusde in naam van
dat huis ‘het heilige hart’ verborgen
met het vrouwelijk schoon achter een
wit plastic front, priemende ogen onder
het derde oog, in het aangezicht van ‘God’.

Het kind streed haar eigen strijd
onbesuisd onbewust
binnen dikke muren van schijnveiligheid
en kwetste uit kwetsbaarheid

.

©svara
herschreven januari 2016

.

.

 

Terugwerkende kracht

.
Als het moest bevocht ze de weg
naar haar hart, rebels, op het lijf
geschreven, passend bij haar kleding.

Zij de snotaap van haar ouders
het opgewonden hormonenspel mee
huppelend in uitgelopen mascara.

Geen andere spiegel werd haar deel
dan een gezicht en een pantoffel
van kalfsleer in zijn hand.

Met terugwerkend inzicht vermoed ik
een opgestoken duim achter de strengheid
van de vader die ik toen zag.

.

©svara
22.01.16

.

.

.