Haiku-32

.

klik voor vergroting
.

.

Als het licht verlicht
wordt het donkerste verstaan.
Een wolk is een wolk.

.

©svara
.
.
.
.
.

Advertenties

Kamperen

 

ze zijn er weer in alle eenvoud
zittend op geel
zij nog even mooi
getoupeerd
hij iets meer kalend
soms tegenover soms naast elkaar
spiegelen zij hun gedachten
in een eigen taal

tegenover hen
wordt een auto gewassen
in het groen
en alles heel precies
-al twee dagen lang-
ingepakt uitgepakt gevouwen
op elkaar gelegd ingepakt
zodat het ook in hun hoofden past

 

svara
17.06.17

Pincet kamperen 2016

 

 

Meer dan kunst (Claire Morgan)

.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Onherroepelijk word ik met haar meegezogen
en waan me in een geboortekanaal, omhuld
door zachtheid en zaden waarin alle potentie huist

ontelbaar en ragfijn geweven naar kosmische wetten
waar verstild realisme geordend in een streepjescode
me dieper meevoert in een zwanenzang.

Lichtdraden brengen hemel en aarde
bij elkaar in de zwaartekracht. De ogen
van de uil spiegelen mijn onontkoombaar einde.

Bromvliegen gestild en verdicht tot een kubus
scheppen ruimte om eenheid in elk deel te zien.
Wijsheid in ronde veerkracht hangt overal
en in de lucht.
Is voor geen kat te vangen.

.

©svara
11.16

Museumtip!

The Sound of Silence
Dit najaar toont Het Noordbrabants Museum het intrigerende werk van de jonge Noord-Ierse kunstenaar Claire Morgan. Na succesvolle presentaties in het buitenland wordt dit haar eerste museale solotentoonstelling in Nederland. In haar sculpturen en tekeningen verkent Morgan de kwetsbare verhouding tussen de mens en zijn natuurlijke leefomgeving. Met haar werk gooide Morgan eerder internationaal hoge ogen in Parijs, London, Milaan en New York.
Tot 8 januari 2017

.

.

Spiegeling

.
Mijn opa werkte bij de dokter, zijn vader
at van zijn land en jij kookt op jouw manier.
Het is heel wat om te moederen en te werken.

Ieders binnenkant wordt beroerd naar de tijd.
Elke generatie kijkt met andere ogen.
Wie naar mij kijkt ziet gelijkenis.

Wie mij echt ziet, ziet zijn zelf te midden van zwart wit.
In het beeld dat de muur bij mijn moeder siert
zijn buikgevoelens ontkleurd, de omlijsting verjaard.

Vissticks eten heb je niet van mij. Jouw vader
hoeft ze niet meer. Zijn moeder bakte ze
elke vrijdag. Verse vis was haar te ingewikkeld.

.

©svara
20.10.16
.
.
.
.
.

 

Toekomst

.

Ze weet het niet, in zichzelf verlaten.
Zoekt in hoeken van gedachten
om een enkel woord te vinden.

De essentie die verloren ging
ooit nonchalant weggezet
alsof het een pakhuis betrof.

Haar ogen zuigen zich vast
in het patroon van een vloertegel
en nemen het toeval mee.

Een betekenisvol beeld
in de mengelmoes van brokstukken
waartussen het verleden wordt herkauwd.
.
©svara

.

.

.

.