Tweezaamheid

.

Tweezaamheid is geselecteerd voor de poëziebundel:
De grootste intimiteit is het zwijgen. Het is een initiatief van de Uitgever Gopher.
Dit gedicht (een van de vijf als cyclus) schreef ik in 2019 voor een fotoproject van kunstenares Marion over haar transitie. Helaas ging de presentatie vanwege corona in Harderwijk niet door.

.

Tweezaamheid

Obsessies worden ingesnoerd
het absurde beschouwd
van zelfspot tot het ondenkbare.

Als man bouw ik een warrig nest
met de kracht van een opgeheven fallus.
Hij daalt weer neer voor de vrouw in mij
die haar plek opeist.

Op mijn pijnbank wordt geschiedenis
ingewikkeld, achter tralies doorontwikkeld
ik ontaard om pijn niet te verbinden.

Tegendelen schuren, scheuren me uiteen.
Niet te dragen deugdzaamheid
zinkt me dieper in het moeras waar
de moed voor transitie wordt gevonden.
.

©Nell ’Svara’

Dank je Marion! Het was een bijzondere ervaring om zo toegelaten te worden tot jouw persoonlijk levensverhaal.
.

.

.

.

.

.

Verhitte zomer

 

In het toevluchtsoord van de vrouw is het stil.
De ruimte tussen horen en luisteren is flinterdun.

Vlinders, veelzijdig als de wind, fladderen over en weer.
Het gras is nog groen hier. De klimop zoekt gretig houvast
met voelsprieten die horen noch zien. Een vink zingt.

Onze ruimte wordt kleiner met gesloten deuren en
gefluister in zwoele nachten.
Elke dag loopt de duif zijn pad naar bevrijdend water.
De vrouw duwt een takje terug. De bamboe wuift.

©Nell ‘Svara’

.

.

.

.

.

 

Poëzie in de Branding 2020

.

 

klik voor vergroting

.

In september 2020 zijn zo’n 30 gedichten op palen te lezen aan de vloedlijn in Bergen aan Zee. Er zijn dit jaar 130 gedichten ingestuurd. Ik ben blij verrast dat mijn gedicht ‘Noordzee’ er ook te lezen zal zijn, overigens niet in deze opmaak. Aanvankelijk zou de officiële opening in mei zijn maar in verband met corona is het verplaatst naar 9 september.
.
Thema dit jaar: Noord-Zuid-Verbinding.
Spelregels: niet langer dan 8 regels incl. witregels / titel mag niet hetzelfde zijn als het thema / een regel niet meer dan 28 posities

.

.

.

.

Nabij

.

.

hoekig bewegen gedachten
in een zee van beelden

herinnering snijdt, vervaagt
wanneer ik te gretig grijp
en met lege handen sta

het brengt me dieper
laag voor laag nabij

©‘Svara’

.
.
Schilderij van Beppie Lotterman
 .

.

.

.

.

 

Top 100 Prijs de Poëzie

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Hoekhuis in een samenleving

Niet alleen ik geniet van de eerste lentedag.
Neem nou die jongens, nog onbewust en vol vuur
verbouwen ze rododendrons tot zomerse hutten.

De nieuwe buurvrouw leegt haar longen
veelvuldig over de schutting. Zelfs buurman
met een ritmisch stuitende basketbal wordt
uitgelaten in zijn bakstenen tuin.

Maar ook: in de speeltuin, lachende kinderen,
dreinende kinderen. Ongeduldige luide commando’s
genegeerd door viervoeters in alle maten, het keft,
het blaft en het tettert aan de rand van de zandbak.
De zolen en veters van sneakers zijn nog wit.

De piloot in zijn vliegtuig voor plezier boft met
die wolkeloze hemel. Een vader rent zich achter
zijn kind buiten adem. Moeder schreeuwt
de longen uit haar lijf dat hij moet afremmen.

Jongeren zojuist uit hun kater opgestaan trekken
voorbij met sterke verhalen en bastonen, even
gestoord door een crossmotor, voorwiel omhoog
met een lange neus van ‘ik wel’. Ook dé ideale
zondag voor auto’s met afstandsbediening en
hormonen in de bloei van stoere levens.

In de verte klinkt een verlate bladblazer,
een ambulance op weg naar ellende waarna
de zware rochel van een Harley Davidson
de ether overneemt, verdwijnt en weer verschijnt.

Een mooie dag hier op een stek zonder inkijk
in een land zonder oorlog met alle bomen nog in knop,
de eerste vlinder, gakkende ganzen, flirtende eenden,
vogels, zwevende meeuwen, krijsend. Mijn winterlijf
hunkert tot in mijn bodem en trilt me mee de lente in.
.

©Nell ‘Svara’ Creemers

Nummer 1-2 en 3 van harte gefeliciteerd!

Link naar de alternatieve prijsuitreiking i.v.m Corona
.
.
.

.

.

.

Top 1000 Prijs de Poëzie

.

Buitenspel

.
Het is zo’n dag van onverwachte warmte.
Zo’n dag van fietsen, de knieën tegen elkaar
één hand vrij om de jurk omlaag te schuiven
op het ritme van lome omwentelingen.

Hij staart me tegemoet op een olifantenpaadje.
Zijn arm maakt een ruim gebaar als hij roept;
’Toe maar, de lucht erin, laat maar waaien’.
Het is smal en het ruikt naar september.

Ik schakel naar het verleden. Versnel. Spring
als een balsemien over de rand van mijn gedachten.
Het gonst. Bijen houden van warme bloemen.
Beide handen aan het stuur. Ik kijk om.

Aangekomen breekt de avondkoelte de dag
op het terras waar een enkeling zich al toedekt
met een deken die lucht en licht verstikt en
waar dood vlees wordt opgediend met oerbrood.

.

©Nell ‘Svara’
09.2016

Prijs de Poëzie: Klik
Dit jaar deden meer dan 6500 gedichten mee.

.

.

.