Haiku 34

.

kiezen is een gift
op de rand die chaos heet
eenvoud klinkt logisch

.

.

.

 

Advertenties

Vandaag

.

.
In een kleiner wordende wereld
werd de omvang gaandeweg groter
het zwarte gat zag ik van de week nog
dichtbij maar te ver om hier het licht
haar lichtkracht volledig te ontnemen.

De gaaien snaaien weer, duifjes tortelen
de eerste citroenvlinder heb je gemist
je fiets is niet meer afgestoft.
Onomkeerbaar is een cyclus gerond.

Zaden voor een nieuwe lente
zijn gezaaid en piepen hun kracht naar
ieders hartenlust uit de aarde op de rand
van donker naar licht waar de zin van
ruimte en tijd hemels wil zinderen.

.

©svara
14.04.19
.
.
.
.
.

Oerkracht


.

Voor altijd ben ik het kind en dochter
gevormd door het wereldbeeld van mijn
moeder die al vroeg rode draden spiegelde
in mijn onbewust verleden om ooit

echo’s naar de juiste toon en ritme
te dansen met mijn dochter, kleinkind
van haar grootmoeder en moeder ook
in een tijd die vrouwen overvraagt.

Moeders dragen, vrouwen weven, golven
mee én tegen tot eigen wijze vrouwen
die de maankracht koesteren aan illusies
van een rimpelloos bestaan voorbij

eindeloos gedragen door de oermoeder
die het spel van zonnekracht omarmt
het maanlicht in de mens uitdaagt om
in verbondenheid het leven te vieren.

.

©svara
16.03.2019

.

Afbeelding
Dansende vouw
Ernst Ludwig Kirchner
Collectie Stedelijk Museum Den Haag

.

.

.

Kiekjes kijken

.

Kijk
dat bellenblazend meisje
met lakschoentjes en petticoat
in verwondering, onwetend nog
dat illusie uit elkaar spat tot niets.

Touwtjespringen, de tijd vergeten
foetelen met knikkeren tot rode koontjes
sokken over spekzolen op glad ijs
naar hartenlust twisten met gezag
met elastiek en later op muziek.

Kijk
met wapperende haren
vol dagdromen op vleugeltjes
opgetild door licht van zin en
liefhebben op stranden.

.

©svara
2009/2019
.
.
.
.

Gemiste echo

.

.

Zijn levenslijn was ooit getekend, het
einde onvermijdelijk, de lengte onbekend.
Op het web maakte hij zijn punt
scherp, ironisch, nietsontziend soms

onbegrepen, een groot hart
om te geven, knaagde graag
aan gezapigheid en aan alles
voor de vrede en de liefde.

Omhuld door weidebloemen
zweefde hij naar niemandsland
en werd ongewild, onbedoeld
van zijn digitale snelweg gewist.

.

@svara
februari 2019
.
.
.
.
.
.
.
 

Beeld-ogen en Kijk-ogen

.

Mijmeringen zweven mee op wit
wolkenstof, vol van vluchtig realisme.

Kijk-ogen willen dieper dan blauw.
Beeld-ogen tekenen een eigen weg.
Op een kruising hou ik even in.
Het zien door kijken heen verstilt,

naar vertrouwen dat één gedachte
nooit zal opgaan in vergetelheid.

.

@svara
02.01.2019

.

.

.