Project Leegte Dichten in Oss

.

.

Sinds 8 mei draagt ook Poëzie Podium Oss een steentje bij aan de hardnekkige strijd tegen leegstand in het centrum van Oss. Hierin werken zij nauw samen met het centrummanagement en de pagina “Je treft het in Oss”.

Voor het project LEEGTE DICHTEN schreven de Osse poëten voor 12 leegstaande panden passende, maar bovenal stimulerende, gedichten, die op kleurrijke posters aan de centrumbezoeker worden getoond. In september volgen de laatste 6 van in totaal 18.

De individuele posters blijven hangen tot de leegstand is gedicht!

Mijn bijdrage hangt voor de raam op: Burgwal 5

.

.

.

.

.

.

Vindplaats

.

.

In mooie binnenwerelden
is geen verwoestend water
geen brug te bekennen
geen plek te ver om te stranden

in verschillende werkelijkheden waar
vruchten van het onvervreemdbare
worden gevonden
in de zoete smaak van avondlicht

de nacht het geleefde kan verteren
nog zonder doel
zó nabij komt de bestemming
door slechts de lichtval te volgen.
.

©svara
02.08.2019

.
.
.

Onder de Franse hemel

Voorgedragen in de Osse nacht 29.06.19.

.

Zij verdwijnt als schoonheid in de nacht en verschijnt
in een nieuwe dag alsof haar hoofdkussen louter lucht is.
Haar gezicht is fijn gelijnd, net zo fijn het haar
tot een hoge toren getoupeerd en gefixeerd met lak.
Véél lak.

Zijn haar omsluit z’n schedel als een strakke helm
alsof de nacht zijn binnenwereld heeft opgesloten.
Geen licht kan er doorheen.

Wanneer zij met een spiegel aan het ontbijt verschijnt
kijkt hij even op en fronst zijn voorhoofd.
Vanuit de verte vermoed ik een snorhaartje.
In het zwembad beweegt ze traag en behoedzaam.
De haarklem stevig tegen het achterhoofd kin omhoog.
Een lichte nevel is haar al teveel.

Bevangen door de blues, beweegt deze dag
me traag naar volle maan. Als een halve maan
is soms mijn herinnering. In de hangmat
kleur ik hem in tot vol wanneer de dag uiteenvalt
de krekels zich verwarmen in de kou, nestdrang
de gieren roept om terug te gaan naar hun spelonken
de rijke vleugels om zich heen.

Wanneer de grote beer gewillig
over onze nachten waakt en de muizen
uit mijn nissen komen dan wordt het
anders stil dan anders als ik word verleid
door het duisterlicht en op zoek ga
naar antwoorden op grote vragen.

Ik vlieg hoog, diep, naar alle kanten
ongevraagd gaan mijn nachtgedachten
op zoek in de krochten van mijn bovenkamers.
Het antwoord zit me op de hielen
maar ik vind het niet, ik zie het niet
ik voel het niet.

En dan
in het diepste duister daagt het licht me uit
schittert tegemoet en fluistert;
hé piekeraar waar zit je? Telkens als jouw licht
je zoekt dan ben jij er niet.

Wanneer de dageraad ontwaakt het ronde wit
van volle maan in het blauw vervaagt
ligt daar een mot, wonderschoon
geplet in mijn boek van gisteravond
gevlogen in het licht van stikdonker.

Hoeveel naakter kun je zijn?
Zonder één enkele gedachte
zonder naar de letter te leven.
Fladderend
als een open boek van niets
op weg naar geur en kleur.

Zij zitten weer aan, aan het ontbijt
en spiegelen hun gedachten
in een eigen taal, woordeloos
de ene dag naast, de andere dag
tegenover elkaar.

Gisteren is de auto reeds gewassen in het groen
Caravan aangekoppeld, nadat alles heel precies
-al twee dagen lang-
werd ingepakt uitgepakt gevouwen
op elkaar gelegd weer ingepakt
zodat het ook in hun hoofden past.
.

.

©svara

.

.

.

 

Netwerken

.

‘k stond van de week in mijn achtertuin
keek naar de grote beer
en merkte dat jij hem ook zag
en dacht
wat is de wereld klein
onder een en hetzelfde dak
aan huisje boompje voorbij

uitgevonden ooit
schutting eromheen
jij bent van mij en ik van jou

hoe klein-geestig
geestig die wereld toch
overal beren
ook hier
waar die grote eveneens
onder hetzelfde dak
door zijn netwerk is begrensd

@svara
2010 /2019
.
.
.
.
.

 

Haiku 34

.

kiezen is een gift
op de rand die chaos heet
eenvoud klinkt logisch

.

.

.

 

Vandaag

.

.
In een kleiner wordende wereld
werd de omvang gaandeweg groter
het zwarte gat zag ik van de week nog
dichtbij maar te ver om hier het licht
haar lichtkracht volledig te ontnemen.

De gaaien snaaien weer, duifjes tortelen
de eerste citroenvlinder heb je gemist
je fiets is niet meer afgestoft.
Onomkeerbaar is een cyclus gerond.

Zaden voor een nieuwe lente
zijn gezaaid en piepen hun kracht naar
ieders hartenlust uit de aarde op de rand
van donker naar licht waar de zin van
ruimte en tijd hemels wil zinderen.

.

©svara
14.04.19
.
.
.
.
.

Oerkracht


.

Voor altijd ben ik het kind en dochter
gevormd door het wereldbeeld van mijn
moeder die al vroeg rode draden spiegelde
in mijn onbewust verleden om ooit

echo’s naar de juiste toon en ritme
te dansen met mijn dochter, kleinkind
van haar grootmoeder en moeder ook
in een tijd die vrouwen overvraagt.

Moeders dragen, vrouwen weven, golven
mee én tegen tot eigen wijze vrouwen
die de maankracht koesteren aan illusies
van een rimpelloos bestaan voorbij

eindeloos gedragen door de oermoeder
die het spel van zonnekracht omarmt
het maanlicht in de mens uitdaagt om
in verbondenheid het leven te vieren.

.

©svara
16.03.2019

.

Afbeelding
Dansende vouw
Ernst Ludwig Kirchner
Collectie Stedelijk Museum Den Haag

.

.

.