De Vliegenier – met Barbara Jansma

.



.

.
ik zie een kleine dondersteen
flamboyant haast rimpelloos
veel ouder dan zijn aangezicht
zijn blik gesloten in zijn nopjes
gericht op goud op mooie
lijven uit een ver verleden

of roert hij zich binnenshuis
naar dat ooit gedroomde plan
voor een toekomstig heden
die zijn wereld en de onze
minder onbevangen maakt
dan zijn ogen doen geloven

ik zie een heuse donderstraal
als ieder ander uit zichzelf
gedachtenvliegeraar
die plezier creëert of juist niet

.

©svara
23-05-2012

.

Prent: Barbara Jansma
Dit gedicht heb ik geschreven n.a.v. een thema-dag op initiatief van Barbara.
De Vliegenier uit: Beppe Maaike’s Ondraaglijke Vertellingen

Alle bijdragen
Barbara dank je

.
Meer gedichten die ik schreef bij prenten van Barbara
Penelopé – Siddering
Mevrouw van der Pol – Eigen zó Wijs

Het beweeglijke méér
Voetnoot
Zwierend

.

.

Beeldenstroom

.

Vandaag is het Gedichtendag 2012 met het thema ‘STROOM’.

Voor deze dag schreef ik een gedicht en heb gevraagd of anderen hier een illustratie bij wilde verzorgen.
Tot mijn vreugde kreeg ik zeer verschillende fraaie creaties toegestuurd die ik allemaal boven het gedicht heb kunnen zetten.
Het voordeel hiervan is dat ik geen keuze hoefde te maken omdat de slideshow stilgezet kan worden en het gedicht in verbinding met elk beeld gelezen kan worden.

Onder het gedicht staan nog een keer alle foto’s.
Wanneer je met de cursor op een foto gaat staan (niet klikken) zie je de naam van degene die deze afbeelding heeft gemaakt of heeft uitgezocht.
(Omdat blijkt dat dit niet voor iedereen lukt….de namen hieronder corresponderen van links naar rechts met de afbeeldingen onder het het gedicht)

Reacties over de verschillende combinaties zijn van harte welkom.

Iris, Antoinette Duijsters, DagEnDauw, Zaaikort, Simen Vrederat, Henk Jonkvorst, Athy van Meerkerk, Marius/afterallart  en Spuit11.
Heel veel dank dat jullie mee hebben willen doen. Top!
En natuurlijk ben ik ook nieuwsgierig wat jullie van elkaars keuze vinden.

_____________________________________________________________________

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.


.

Stroom
.
Bij de eerste impuls van bewust zijn

draait verlangen zijn dimmer
naar vol vermogen.
Mijn netwerk herneemt haar eigen kleur,
gloeit me in verwachting naar de dag.

Verleiding, tomeloze energie sleurt,
giert, trilt onderhuids, van alles los
tot in het puntje van elke zenuw
om die tango te dansen op mijn humus,
dit vruchtbaar verleden dat zich verbeeldt,
in beelden van satijn.

Zij springen hun flitsen van de kruin
naar de hak om voeten te vinden,
slaan het kabbelen over, zo snel
golven, vloeien ze weer
hun eigen weg uiteen.
Laten ‘het beter weten’ voor wat het is.

Niets,

geen stopcontact,
geen snoer.

.

©svara
11-02-2012

.
.

.

.
.
.

‘Nieuwjaren’ met OBA – 7e strofe

.
7e Strofe
OBA-Nieuwjaarsgedicht 2012

Tien bloggers schrijven samen een gedicht op tien opeenvolgende dagen. Ieder schrijft een strofe in een specifiek rijmschema. De laatste regel vormt  het begin voor de volgende deelnemer.
Hieronder mijn bijdrage. Daaronder het gedicht tot nu toe.
De werktitel is Nieuwjaren
totdat het hele gedicht klaar is en een definitieve titel wordt gekozen. Elke dag zal ik het vervolg toevoegen.

________________________________________________________

.
..
maar één man(vrouw) is moedig, trotseert de berichten van storm en zwaar,
door visie of zal juist dat kwetsbaar kind van nu, met fijngevoelige snaar,
het kleurrijk weelderig wereldtapijt naar harmonie kunnen weven
en levens vormen in dat puntig licht met groots en weids gebaar,
wat een roos en eigenheid laat groeien, bloeien om weer door te geven?

Liefde, daadkracht en bescheidenheid; voor nieuwetijds toveren nog onvoltooid
..
.
.

©svara

_________________________________________________________

Obade 2012

Van een neutrino minder dan miljardste deel
gebakerd in een pak van mensenwoorden,
wat geeft verslindt wat gaf, hoe zo een mond te veel,
als we ook zachte zang en melodie van liefde hoorden.

Een lichtpriem op de kim, we noemen het “begin”
Het eerste woord, een nog onvoltooide zin,
een inzicht dat verdooft, verblindt,
dat je verwart, door jou aanvaard – met tegenzin
het is zo klein, zo teer, het woord dat verbindt.

Er staat wat er staat, begin van een refrein
rijmen is niet mijn ding en bezorgt mij hoofdpijn.
Waarom reageerde ik zo volmondig met “ja, ik doe mee”
leuk het tweede feuilleton, een mooi proefkonijn.
Gelukkig is het nog lang geen tijd voor het resume.

Dus mag het stokje over naar een andere dichter.
Men spreekt van een nieuw jaar, maar ik voel me niets lichter
tussen stapels kranten, tassen, flessen en dozen.
Een beetje bang kijk ik naar de rommel van het verleden: wat ligt er
in het verschiet aan doorns en aan rozen…

Plots denk ik, weet je wat? Een wandeling naar de glasbak is een prima start.
Edoch, ik raak door al deze elegante flessenwerperij niet al te zeer verstard
en beschrijf na gedane zaken het menselijk leed op dit uur van de waarheid.
In Tolbert luidt men reeds de noodklok, met niet te verhullen smart
ziet de mensheid toe hoe het wassende water zich van de moegestreden kering bevrijdt.

Aan de rand van de woeste kolk weerklinkt de holle muziek van vluchtig vermaak
het nieuwe jaar zoekt een eigen geluid, heeft last van de nasmaak
beukt tegen monden die klagen en treuren
mensen vieren waterig feest, spreken in grootspraak
moe van het nieuws en wat er staat te gebeuren

maar één van hen is moedig, trotseert de berichten van storm en zwaar,
door visie of zal juist dat kwetsbaar kind van nu, met fijngevoelige snaar,

het kleurrijk weelderig wereldtapijt naar harmonie kunnen weven
en levens vormen in dat puntig licht met groots en weids gebaar,
wat een roos en eigenheid laat groeien, bloeien om weer door te geven?

Liefde, daadkracht en bescheidenheid; voor nieuwetijds toveren nog onvoltooid
gaat het verrukkelijk geleidelijk gebeuren, als een heuvel die naar boven glooit.
Bij een enkeling begint het, en dan nog één, en dan nog één en dan nog één.
Wachten op de ander, een besluit, het wonder, dat is kostbare tijd vergooid.
Nieuwe jaren beginnen in jezelf, bij elke ademtocht, en dat bij iedereen.

Weg met oud en weg met fout, het schijnsel kan nu eindelijk komen
Dat verbetering vooral ook bij jezelf begint, in aanmerking genomen.
Het mens heeft van nature lief, het paart en het bevalt
De kleur bepaalt het mens zijn niet, het zijn de chromosomen
Het is zijn nageslacht, waarvoor de oudere nu weer zijn vuisten balt

 ’t geeft kracht, onsterf’lijkheid, dat nu nog kirt, maar straks zijn eigen woorden vindt.
ontsnapt aan taal, surfend op het kleinste deeltje, sneller dan het licht geprint

in met pijn doorvlochten rijm, dansend door het schervend glas vol van goede zeden

werd hij nieuw geboren, met de onschuld van een schoongewassen kind

dat verdronk in druppels nieuws, gevallen op de plaat van hier en heden

alwaar de oude ouroboros zich laat bijten, in de staart van zijn verleden.

.
Simen Vrederat
Willm Kalb
Alline
Olijfje
Sjaal/Misja
Maccie/Anja
Svara
Apiedapie
Babbelgoegje
!100-woorden

OBA  Dank voor dit initiatief!

.

.

.

Huizen van glas – Themablog OBA

.

.
hoe dan ook

springlevend zijn ze
die onafhankelijken
allen in puurheid ooit
vanuit die ronde moederschoot

op weg

ook naar hier in het licht
van een afhankelijk
aanhankelijk kind naar
tegendraads soms pesterig
vierkant tegen of meegaand
eigenzinnig selectief
of rechtlijnig ook creatief
fijngevoelig gepassioneerd
scherp  zinnig en wijs
het eigen oprecht te

willen delen 

soms tot vriendschappen duo’s
samen van alle schoonheid
al die veelheid genieten
niet van onecht en dat gedoe
van in de ban

terecht of niet
negeren gebeurt eveneens
of vanuit de hoogte
tuimelen door de mand

ons kent ons ook digitaal
die realiteiten van het ego


in glazen huizen

oh  zo transparant
springlevend zijn we hier
afhankelijk misschien
van onafhankelijk willen zijn
in samenhang dat wel
achter een avatar gezien
en gelezen willen worden
ook ik
waagde deze sprong
om te klinken en ontmoet

wonderlijke spiegels

de één nog mooier dan de ander
die me laten zien hoe ík me beweeg 
mijn eigen wereld verbeeld
en inkleur
telkens weer

hoe dan ook

.
©svara
06-10-2011

.

.

Dit blog kwam tot stand naar aanleiding van het eenjarig bestaan van OBA met het thema:
Bloggen is springlevend

.
Ina en Knutselsmurf  hartelijk dank
En natuurlijk ook elke bezoeker aan mijn blog

.

Afbeelding
© Jan Marcus “Kubussen” (anamorfose) spiegeling op cilinder

.

.

.

Met de trein van 3 over 9

 

.

.

.
.
een peuter in mijn neus
likt
kauwt
kijkt

harige benen

vaders dollen met hun kroost en mama’s praten

kopt de metro

tegenpolen lijken toch wel op elkaar

even gezellig snuiven in de lift

gezien op de valreep
staand in vertraging
om dol van te worden

vrouwen praten
zich terug in de tijd
mijmer ik en lik
mijn eigen wonden
naar huis

.
©svara /2010

.

Schilderij: Alexy Kouchnarenko
Met dank aan Spuit 11 die dit schilderij voor mij uitzocht bij dit gedicht 

Dit blog sluit aan bij Assykes schrijfopdracht – als je trein te laat is

.

.

.

.

.

Zwierend – met Barbara Jansma


met de kruin omhoog

dan deren mij die ogen niet
want leven op scherpte
laat me durven
, maakt frivool

zijn luchten altijd zwanger

omdat ik voel
dat ik leef
omdat ik doe

op mijn manier

hoe ijdel ook
ik onzeker stuntel
hoe eenzaam kan het zijn

in deze glibberwereld

waar ik zal, waar ik wil
breekbaar stáán, gesteund
door de zetel van mijn ziel

trillend naar ultieme vrijheid

.

©svara
27-05-2011

.

Prent: Barbara Jansma
Dit gedicht heb ik geschreven n.a.v. een thema-blogdag op initiatief van Barbara’s prent Schaatsen uit: Beppe Maaike’s Ondraaglijke Vertellingen

Alle bijdragen bij deze prent
Barbara dank je!

.

.

.

..

Meer gedichten bij prenten van Barbara uit: Beppe Maaikes Ondraaglijke Vertellingen

Penelopé – Siddering
Mevrouw van der Pol – Eigen zó Wijs

Het beweeglijke méér
Voetnoot
De Vliegenier


.

.

.

.